kEditor

kEditor RSS Hizmeti http://www.keditor.com/haberler.html Ölüm değil çözüm Yine ölenlerin sayıları geliyor oralardan. Başbakan, Türk Silahlı Kuvvetleri`nin başarılarını övüyor, mutlu sona yaklaştığımıza dair demeçler veriyor. Genelkurmay Başkanımız, neredeyse çapkın bi...
Başbakan, Türk Silahlı Kuvvetleri`nin başarılarını övüyor, mutlu sona yaklaştığımıza dair demeçler veriyor. Genelkurmay Başkanımız, neredeyse çapkın bir ifadeyle çok yakında bir sürpriz patlayacak diyor. Birkaç gün sonra da PKK liderlerinin Irak`tan kaçmak zorunda kaldığı haberiyle aydınlanıyoruz.

Her şeyde bir hafiflik hissi. Kürt meselesi çözüldü çözülecek. Eli kulağında, PKK yenilecek.

Bu şahane muktedirlerimizin zafer muştularına ölü asker ve gerillaların listeleri eşlik ediyor.

Gerillalardan daha çok ölü var.

Demek ki Kürt sorunu çözülüyor.

Kimsenin gerçekten ve içtenlikle buna inanabileceğini sanmıyorum.

Kimsenin bu kadar kör, yalanına bu kadar inançlı, imanı bu denli kavi olabileceğine inanmak mümkün mü?

Üstünden kaç gün geçti, bir akşam internette gazetelerin ‘flaş`larına göz gezdirirken, Akşam`ın sitesinde "DTP ortalığı karıştırdı. Sakarya`da gerginlik� başlığıyla irkildiğimi hatırlıyorum. Ertesi gün Sakarya`daki linç girişimi hakkında ayrıntılı bilgiye ulaşacaktık. Ama işte, kimi basın organlarımız ve onların çalışanları bu haberi sıcak sıcak sunarken bilgisayarlarının refleks tuşuna basıvermişti bile. Kendini öldürtmeye ant içmiş, meydanlarda paramparça edilesi Kürtler yine ortalığı karıştırmıştı.

27 Nisan`da DTP`nin Sakarya`da düzenlediği dayanışma gecesini yükselen değerimiz Alperen Ocakları üyesi bir grup ülkücü basmıştı. 1500 kişi altı saat boyunca kapalı bir salonda mahsur kalmış, 65 yaşındaki Ebubekir Kalkan kalp krizi geçirerek ölmüştü.

Bütün görgü tanıkları Kalkan için talep edilen ambulansın uzun süre gelmediğini anlatıyordu. Şanlı Türk polisimiz linççi kalabalığı dağıtmamış, besbelli bu linç girişimini zamanında yapılmış bir uyarı olarak değerlendirmiş, adeta desteklemişti. Gece yarısını epeyi geçtikten sonra salondan çıkabilen kalabalık da saldırıya uğramış, DTP`lilerin araçları parçalanmıştı.

Gelinen nokta budur. Sesiz sedasız atlatmış bulunduğumuz linç girişimi, güvenlik güçlerinin de yardımıyla bir katliama dönüşebilirdi.

Sakarya, linç konusunda deneyimli bir ilimizdi oysa. 2005 yılının yine bir Nisan gününde Trabzon`da yaşanan linç girişimlerini protesto etmek amacıyla açıklama yapmak isteyen Sakarya Gençlik Derneği üyeleri ülkücü bir grubun saldırısına uğramıştı.

Sakarya Gençlik Derneği`ne üye biri kadın, yedi kişilik grup, Atatürk Bulvarı`nda, "Provokasyona son� başlıklı bildiriyi okumak istemiş, bu sırada, yaklaşık 30 kişilik başka bir grup, açıklama yapmak isteyenlere saldırmıştı. Olaya müdahale eden polis, gençleri saldırıdan korumak için Türk Telekom Sakarya İl Müdürlüğü binasına sokmuş, polisin binaya girmesine izin vermediği ülkücü grup, Türk bayrağı açarak, Gençlik Derneği üyelerine yönelik tehdit içeren sloganlar atmıştı. Emniyet Müdürü, linççi kalabalığı sükûnete davet ederek dağıtabilmiş ve evet bildiniz, olayla ilgili kimse gözaltına alınmamıştı.

Yaratılan savaş iklimi sonucu Kürtlere yönelik saldırılar karşısında sessiz kalınıyor. Ahmet Kaya`lı tişört giydiği için linç edilmekten kılpayı kurtulan Kürt gençlerinin, saldırıya uğrayan mevsimlik işçilerin üstünden sessiz sedasız geçiverdik.

İşbirlikçiler

Bir kere daha hatırlatmakta yarar var. Zygmunt Bauman, ‘Modernite ve Holocaust`da şöyle diyor: "Unutmamak gerekir ki soykırıma katılanların çoğu, Yahudi çocuklara kurşun sıkmış ya da gaz odalarına gaz vermiş değildir...Çoğu bürokrat notları düzenlemiş, taslakları hazırlamış, telefonda konuşmuş ve konferanslara katılmıştır. Onlar masalarında oturarak tüm bir halkı yok edebilirler. Görünürde zararsız gayretlerinin nihai sonucunu bilselerdi, bu bilgi kafalarının uzak girintileri içinde kalırdı ancak. Yaptıklarıyla kitle katliamları arasındaki neden-sonuç ilişkisini bulmak zordu. İnsanların, gereğinden fazla kafa yormaktan kaçınma ve dolayısıyla neden-sonuç zincirini en uç bağlantılarına dek gözden geçirmeye yanaşmama gibi doğal eğilimleri ahlaksal yönden pek ayıplanamazdı. Bu hayret verici ahlaksal körlüğün nasıl mümkün olabildiğini anlamak için, silah fabrikasında çalışan, yeni büyük siparişler sayesinde fabrikalarının ‘idamının durdurulmasına` sevinen, ama Etiyopyalılarla Eritrelilerin birbirlerine yaptığı toplu katliamlara gerçekten üzülen işçileri düşünmek; ya da ‘hammadde fiyatlarındaki düşüş` dünya çapında iyi bir haber olarak karşılanırken ‘Afikalı çocukların açlıktan ölmesi`ne aynı şekilde, dünya çapında ve içtenlikle ağlamanın nasıl mümkün olabildiğini düşünmek yararlı olabilir.�

Gerçekten de hayret verici bir ahlâksal körlük hayatımızı işgal etmiş durumda.

Birileri hâlâ hayatımızın merkezindeki bu düğümün ancak kanla, savaşla çözülebileceğine inanıyor.

Onların bu inancı, hazır bekleyen linçci katilleri harekete geçiriyor.

Onların girişimleri basın tarafından ‘abartılmadan`, ‘hırsızın hiç mi suçu yok?` yaklaşımıyla veriliyor.

Çoğunluk sessiz kalıyor.

Neden-sonuç ilişkileri göz ardı edildiğinden herkes masum, birkaç çapulcuysa kahraman kalıyor.

Kürtlerin pis koktuğu bilgisiyle mücehhez bir ulus olarak ne kadar de- mokrat insan kaygılarına aboneysek de gün geliyor Kürtlerle konuşurken ses tonumuza ekmeği geç getiren kapıcıyla konuşuyormuşuz gibi bir tını yerleşiyor. Sıkıldığımıza karar veriveriyoruz. Sokma akılla ne kadar yol alınabilirse sonradan edinilmiş demokratlıkla da o kadar yol alınabiliyor.

Karşılarında boyun büküp ‘Ben bu tarafta fazla bir şey yapamıyorum, sen de artık bir süre daha böyle idare et` diyemiyorsak, onların akılsızlığından, siyasi hatalarından bezmiş olarak yanlarından çekiliveriyoruz.

Üstelik vicdanımız da rahat.

Zulüm sürüyor. Hepimiz seyrediyoruz; kimimiz tiksintiyle yüzünü buruşturarak kanal değiştiriyor, kimimiz köklü devlet politikamızın dayattığı sinizmle inanmıyor-ciddiye almıyor-provokasyon okuması yapıyor, kimimiz daha da siniyor.

Vakit kaybedildikçe hayat bizden uzaklaşıyor.

Hepimiz bu kışkırtılan ve desteklenen linç furyasının işbirlikçisi oluyoruz.

1 Haziran Kadıköy Meydanı

Türkiye Barış Meclisi, barışın sesini güçlendirmek, Kürt sorununun adil ve barışçıl çözümü için kulaklarını tıkayan siyasi aktörlere Türkiye`nin sesini duyurabilmek ve sorumluluklarını hatırlatmak için İstanbul`da Kadıköy Meydanı`nda bir miting düzenliyor.

Miting, Türkiye`de pek fazla örneği olmayan bir şekilde tek slogan altında yapılacak.

Mitinge destek veren ve katılan tüm siyasi partiler, emek örgütleri, meslek odaları, sivil toplum kuruluşları, o gün orada kendi kimliklerinden soyunup hep birlikte tek bir sloganı haykıracak: Kürt Sorununa Demokratik Çözüm İstiyoruz.

Bu girişim, Türkiye`nin önde gelen emek örgütlerinden ve sayısız dernek ve oluşum tarafından destek görüyor.

Çağrı metnine kulak verelim.

Şimdiden.

"1 HAZİRAN`DA KADIKÖY`DEYİZ, ÇÜNKÜ: ‘ÖLÜM DEĞİL ÇÖZÜM İSTİYORUZ!`

Birlikte ağlayıp birlikte gülmek için;
Türk, Kürt, Ermeni diye ayırmaksızın, ölen bütün çocuklarımızın yasını, bu son olsun talebiyle, birlikte tutmak için;
Kim kullanırsa kullansın silaha, şiddete HAYIR demek için;
Birlikte şarkı söylemek için;
Birbirimize sarılıp dans etmek, halay çekmek için;
Bakın, vurarak değil, sarılarak da yaşanabilir demek için,

1 HAZİRAN`DA KADIKÖY`DEYİZ...

Sen de katıl aramıza...

Bu ülkenin sessiz çoğunluğu içinde olan, barış içinde yaşamak isteyen, sesi duyulmayan, yüzü hatırlanmayan insanları;
Yani erkeğin bir adım gerisinde durması istenen kadınlar;
Yani yoksul, türbanlı ya da parkalı olduğu için üniversiteye giremeyen gençler;
Yani emekli maaşına ancak ölürken layık görülen işçiler, emekçiler;
Yani doğru söyledikleri, haksızlıklara karşı çıktıkları için için dokuz köyden kovulan aydınlar, yazarlar, sanatçılar;
Yani ırkı, dili, dini, mezhebi, cinsel farklılığı/tercihi nedeniyle ayrımcılığa uğrayanlar;
Yani bu ülkenin ezilmiş, horlanmış insanlarından olmasalar da, onların eşit haklarla yaşama talebini sonuna kadar savunanlar;

Bizim de sözümüz var: BİZ ‘ÖLÜM DEĞİL ÇÖZÜM İSTİYORUZ!` DEMEK İÇİN 1 HAZİRAN`DA KADIKÖY`DE OLALIM... SEN DE KATIL ARAMIZA...

Yıldırım Türker / Radikal
]]> http://www.keditor.com/yazilar_151.html Ölüm değil çözüm Çanlar neyi çalıyor? 1 Mayıs`taki ‘Taksim terörü`nün, AKP Hükümeti`nin sıkışmışlığını ve kapatma davasının da onu faşizan bir mecraya sürüklemekten alıkoyamadığını, emekçiye ve Kürde yaklaşımında bir döne...
Özellikle sol-liberal çevrelerle birlikteliğinin çatırdaması da, AKP`nin girdiği bu sürecin önemli bir sonucu oluyor. Ve bu, esas itibariyle AKP`nin göze aldığı bir sonuçtur. Örneğin, bazıları, 1 Mayıs`ta yapılanı "bir hata� olarak ya da "birkaç polisin aşırılığı� şeklinde, tölare etmeye çalışsa da, öyle değildir. Ortadaki bir ‘hata` değil, oynanılan misyonun gereğidir. Ve bu ‘misyon`lu AKP, liberal aydınlarla ittifakı artık çok da takmamaktadır.

Zaten bu ittifakın zemini, önemli ölçüde, ‘kendiliğinden`di. Çoğu liberal, şoven-militer statükoculuk karşısında tutunacak dal arıyorlardı. Başlamış olan AB sürecini sürdürme eğilimi bir yandan, statükocu güçlerin ‘korunma refleksi` ise diğer yandan, AKP`ye, deyim yerindeyse, ‘kendiliğinden` "statüko karşıtı� bir imaj sağladı. Güçlü bir demokrasi cephesinin olmaması da AKP`nin imajına prim yaptırıyordu ve işte bu koşullarda liberal aydınlar bu ‘imaj`a sığınarak destekçi oldular. Ciddi beklentilere girilen AKP ise başlıca ‘devlet partisi` olmak amacıyla, demokrasinin sadece demagojisini yaptı. Kayda değer hiçbir somut adım atmadı, aksine, her fırsatta (Şemdinli önemli bir göstergeydi) statükoyla uzlaşmayı esas aldı. Muhafazakarın demokratlığı da bu kadardı işte...

Bugün bu sahte demokratlığın ipliğinin pazara çıkışı, Ergenekon pisliğinin ‘ulusalcılığa` yaşattığı irtifa kaybıyla birlikte, gerçekten demokrasi eksenli bir mücadelenin olanaklarını genişletiyor. Artık, her AKP eleştirisini "Ergenekonculuk�la, her demokrasi talebini ise "AKP`cilik�le boğmak mümkün değildir. AKP karşıtı muhalefet ‘ulusalcılık` gölgesinden kurtulmakta, AKP`nin teşhirinin "statükoculuğun güçlenmesi� diye yutturulması daha bir güçleşmektedir. Elbette, başta CHP, bu tablodan yararlanmaya çalışanlar olacaktır. Ama statükocuların demokratlığa soyunmak için ne mecalleri ne yetenekleri kalmıştır. Demokrasi sicilleri yüzkarasıdır. İkna edicilikleri sıfırı tüketmiştir.

Bu anlamda, AKP`nin liberallerle köprüleri atarak demokrasi demagogluğu bile yapamaz duruma gelmesiyle daha bir açığa çıkan ‘demokratik alternatif adresi` boşluğunun doldurulmasının aciliyeti ortadadır. AKP`den beklentiler demokratik muhalefet açısından elbette çürütücüydü. Şimdi AKP`den yana hayal kırıklığı yaşayanların umutsuzluğunun da aynı etkiyi gösterebileceği unutulmamalıdır. Örneğin, eski TKP Genel Sekreteri Nabi Yağcı, "AKP`nin demokrasi iddiasının kalmadığı doğruysa, demokrasi için gerçekten tehlike çanları çalıyor demektir...� diyor. AKP dışında tutacak dalı kalmamış, bütün umutlarını yitirmenin eşiğindeki sefil bir liberalin halidir bu. Yağcıların umudu yağladıklarındadır, doğaldır bu. Biz ise Yağcı değiliz, umudumuz da, umut bağladıklarımız da farklıdır. Yağcı`nın söylediği gibi çalan bir çan varsa eğer, ezilenleri, emekçileri bir demokrasi odağı oluşturmaya çağırmaktadır.

Evet, demagoji odağının iflası, gerçek demokrasi odağını yaratmayı daha da yakıcı kılıyor. 1 Mayıs ve 6 Mayıs`ta hissettiğimiz arayış ve devrimci mayalanma da hesaba katıldığında, söz konusu hayati ihtiyaca yanıt vermenin olanakları da genişlemektedir.
Devrimci politika, isabetli zamanlama sorunudur biraz da. İhtiyaca zamanında yanıt üretmek yani...

Çan çalarak bizi çağıran, üzerimize gelen zamanı ıskalamak, "boşluklar dolar� yasasının politikada da geçerli olduğunu unutmak demektir.

Böylesi bir unutuşun ise kimseye hayrının olmayacağı açıktır.

Vedat İlbeyoğlu - vedatilbey@yahoo.com / Evrensel
]]> http://www.keditor.com/yazilar_150.html Çanlar neyi çalıyor? Küresel Isınma ve Enerji Problemi Küresel Isınma Son birkaç yıldır adını giderek daha sıkça duymaya başladığımız küresel ısınma problemi aslında yeni bir teori değil, bilim adamlarının onlarca yıldır kamunun dikkatini yöneltmey... Küresel Isınma

Son birkaç yıldır adını giderek daha sıkça duymaya başladığımız küresel ısınma problemi aslında yeni bir teori değil, bilim adamlarının onlarca yıldır kamunun dikkatini yöneltmeye çalıştıkları bir tehlike. Üzücüdür ki bu problemin kabul edilmesi işlerine gelmeyen dünyanın önde gelen devletleri ve sanayi lobileri bugüne kadar kamunun bu konuda bilgi sahibi olmasını engellemeyi ve hatta bu tehlikeyi sadece az sayıda insanın inandığı, safsata niteliğinde bir teori gibi göstermeyi başarmışlardır. Bu bencilce ve öngörüşsüz oyunlar yüzünden ancak günümüzde, yumurta kapıya dayandığında, hatta belki de çok geç kalmış olduğumuz bir noktada başlıyoruz bu tehlike hakkında bilgilenmeye, çünkü artık iklimlerdeki değişme, ortalama sıcaklıklardaki artış ve kapının eşiğindeki kuraklık sinyalleri gözardı edilemeyecek hale gelmiştir.

Geçtiğimiz sene içerisinde gerçekleşen bir başka yenilik de ABD`de kitlelere ulaşmayı başaran, Amerika`nın 2000 seçimlerindeki başkan adayı Al Gore tarafından hazırlanan "İşe Gelmeyen Gerçek: Küresel An Inconvenient Truth

Uyarı� isimli filmin gösterime girmesi oldu. Her ne kadar Al Gore`un bu filmden politik bir fayda sağlama amacında olduğu iddia edilebilirse de ilk kez bu film sayesinde başta Amerikan halkı olmak üzere dünya toplumları tarafından problemin ulaşmış olduğu boyutu farketme olanağı doğmuş olması ve bu konuda acilen ciddi önlemler alınması gerektiğinin kamu tarafından anlaşılmaya başlanması pozitif gelişmelerdir.

Bu noktada küresel ısınma problemini teknik olarak açıklamak yararlı olacaktır: Geçen bir yüzyıl içerisinde dünya nüfusunun 2 milyarın altında bir düzeyden 6.5 milyara ulaşması ve dünya çapındaki sanayileşme hareketi nedeniyle, atmosfere salınan ve en önemli örneği karbondioksit olan sera gazlarının konsantrasyonu tarihte hiç görülmemiş bir düzeyde artmıştır. Bu gazlar güneşten dünya yüzeyine ulaşan enerjinin giderek daha büyük bir kısmının atmosfer tarafından tutulmasına ve daha azının uzaya geri yansıtılmasına sebep olmaktadır. Bu da elbette küresel boyutta artan sıcaklıkları beraberinde getirmektedir.

Maalesef küresel ısınma problemi kendiliğinden hızlanan bir niteliktedir, sıcaklıkların artmasıyla birlikte dünyanın sürekli olarak kar ve buzla kaplı olan kutup bölgelerinde giderek daha fazla erime meydana gelmekte ve beyaz olduğu için güneş ışınlarını ayna gibi uzaya geri yansıtan bu buz kütlelerinin yok olmasıyla her geçen gün daha da çok güneş enerjisi yere ulaşmaktadır.

Küresel ısınmanın doğuracağı sonuçlar çok ciddidir. Dünya üzerindeki ortalama sıcaklık artmakla kalmayacak, varolan iklim sistemleri büyük ölçüde değişecektir ki bu okyanus akıntılarını, yağış dağılımlarını ve rüzgar sistemlerini kapsamaktadır. Bu değişikliklerden ekosistem de büyük zarar görecek, karada ya da denizde olsun bölgelerindeki iklime uyum sağlamış bulunan sayısız bitki ve hayvan türü yok olacak ve doğanın dengesi geri döndürülemez biçimde bozulacaktır. Tüm bu korkutucu sonuçlar elbette insanlığı da çok zor durumlarda bırakacak, su sıkıntısı, tarım ve hayvancılığın zarar görmesinden dolayı kıtlık ve özellikle gelişmekte olan ülkelerde ekonominin alacağı darbe ile sefalet baş gösterecektir. Kutuplarda karasal buzların erimesi ve buradan çıkan suyun okyanuslara eklenmesiyle dünya çapında deniz seviyesinin metrelerce yükselmesi ve günümüzde milyonların yaşadığı tüm kıyı şehirlerinin büyük ölçüde su altında kalması söz konusudur.

Bu korkunç senaryolar uzak bir gelecekte değil, bizim yaşam süremiz içerisinde gerçekleşecek ve eğer önü alınamazsa günümüzün genç kuşağı dünyanın çehresinin tanınmaz ölçüde değişmesini izlemek zorunda kalacak. Elbette bu ürkütücü sonuçlardan Türkiye de nasibini alacaktır, hatta Akdeniz kuşağı kuraklık tehlikesinin ilk olarak tehdit ettiği bölgelerden biridir ki maalesef bunun etkilerini bugünden hissetmekte olmamız problemin ne kadar ilerlemiş olduğuna dair çok endişe verici bir işarettir.

Fosil Yakıtlar ve Enerji Problemi

Bu yazının geri kalanında küresel ısınma sorununun henüz kamuya daha az ulaşan yanı olan "enerji problemi�nden bahsedeceğiz. Enerji problemi, eğer küresel ısınmanın önünü almak istiyorsak dünyanın enerji ihtiyacını nasıl karşılayacağımızla ilgilidir. Bu konudaki güçlük, şu anda medeniyetimizin enerji talebinin, elektrik, ısınma ya da ulaştırma amaçlı olsun, neredeyse tamamen fosil yakıtlarla (yani kömür, petrol ve doğal gaz) sağlanmakta olmasından kaynaklanmaktadır. Bunun istisnaları olarak hidroelektrik ve nükleer santraller gösterilebilir.

Burada iki hususa dikkat etmeliyiz: Küresel ısınma problemi açısından en önemli olan unsur bir enerji kaynağının atmosfere sera gazları salıp salmamasıdır ki fosil yakıtlar doğalgaz da dahil olmak üzere) yakıldığında karbondioksit açığa çıkarırken, nükleer enerji her ne kadar başka sakıncaları olsa da sera gazları açısından zararsızdır. İkinci ve küresel ısınma bakımından önemi nispeten daha az olan husus ise bir enerji kaynağının yenilenebilir olup olmamasıdır ki ne fosil yakıtlar ne de nükleer enerji yenilenebilirken hidroelektrik enerji kullanıldıkça tükenmediğinden dolayı yenilenebilir bir enerji türüdür.

Bazen dile getirildiğinin aksine enerji probleminin fosil yakıtların yakın gelecekte tükeneceği iddiasıyla bir ilgisi yoktur, ve zaten bu iddia doğru değildir. Uzman bilimadamları, özellikle okyanus altındaki kömür rezervlerinin devreye sokulmasıyla en karamsar tahminlerle bile dünyanın enerji talebini binlerce yıl gidermeye yetecek kadar fosil yakıt kaynağı bulunduğunu belirtmektedir. Az önce de belirttiğimiz gibi enerji problemi ancak küresel ısınmanın önünü almayı kendimize şart koştuğumuzda, yani fosil yakıtları kullanmayı gönüllü olarak bıraktığımızda karşımıza çıkacak bir zorluktur. Kısaca, önümüzdeki onyıllar içinde insanlık, teknolojik olarak çok güç olmasına rağmen tüm dünyanın halihazırdaki enerji kullanma sistemini baştan aşağı değiştirmek veya dünya yüzünün geri dönülmez bir biçimde değişmesine izin vermek seçenekleri arasında karar vermek durumundadır.

Elbette atmosferde insanlık daha evrimleşmeden önce bile sera gazları vardı ve bunlar milyonlarca yıllık bir süreç içinde doğada belli konsantrasyonlarda dengelenmişti. Atmosferdeki karbondioksit miktarı bu Hava Kirliliği

doğal denge içinde aşağı yukarı 50 yıllık bir sürede okyanuslar tarafından emilerek sabit bir konsantrasyonda tutulmaktadır. Bu da bizim enerji krizi ile başetmek için elimizde olan süreyi belirlemektedir. Şu anda zaten normalin çok üstünde bir seviyeye gelmiş olan karbondioksit düzeyi, biz bugün karbon emisyonu olan tüm yakıtları kullanmayı bıraksak bile ancak 50 yıllık bir zaman diliminde normale dönebilecektir. Küresel ısınmanın etkilerinin daha günümüzde bile ne boyutlara gelmiş olduğu düşünülürse anlaşılacaktır ki eğer 21. yüzyıl içinde tüm dünya medeniyetleri olarak kullandığımız enerji kaynaklarını değiştiremezsek zaten kurtarılacak bir ekosistem kalmayacaktır geriye.

Alternatif Yakıtlar

Şimdi enerji problemine önerilen çeşitli çözümleri ele alalım ve bunları değerlendirelim. Haliyle burada kendimizi sera gazlarını açığa çıkarmayan enerji tipleriyle sınırlandırmak zorundayız; buna karşılık hem yenilenebilir hem de miktarı sınırlı olan enerji kaynaklarını gözden geçireceğiz. Her ne kadar gelecekte insanoğlu sadece yenilenebilir kaynakları kullanmaya mecbur olsa da enerji problemi daha acil olup bu teknolojiler devreye girene kadar daha kısa vadeli çözümlere başvurmak mümkündür.

Bunun en önemli örneği nükleer enerjidir. Yenilenebilir bir kaynak olmamasına karşın, şu anda yeni bir teknoloji icat etmeye gerek kalmadan enerji problemi ile mücadele etme potansiyeli bulunan tek enerji türü nükleer enerjidir. Bu açıdan yenilenebilir ve kalıcı diğer çözümlere doğru giden yolda kısa süreli bir geçiş döneminde kullanılması mümkün gözükse de aslında bu pek gerçekçi değildir. İlk olarak nükleer enerji ancak elektrik elde etmede kullanılmaktadır; elektrik enerjisi ise dünyanın enerji gereksiniminin sadece yüzde onuna denk gelmektedir. Kaldı ki kendimizi sadece dünyanın tüm elektrik ihtiyacını nükleer enerjiden sağlamakla sınırlandırsak bile, bunun için önümüzdeki elli yıllık süre içinde her birkaç günde bir yeni bir nükleer santral yapılması ve hizmete açılması gerekmektedir. Daha gerçekçi bir düzeyde, bu yaklaşımın getirdiği esas sorun nükleer teknolojinin dünyanın sadece sayılı gelişmiş ülkelerinin elinde bulunması ve gelişmekte olan ülkelere verilmesinin güvenlik sorunlarını beraberinde getirecek olmasıdır.

Enerji problemine önerilen bir başka çözüm ise bugüne kadar yaptığımız gibi fosil yakıtları kullanmaya devam etmek, fakat çıkan sera gazlarını kimyasal olarak konsantre ederek gömmektir. Maalesef bu yaklaşım da aşılması pek gerçekçi olmayan sorunları beraberinde getirmektedir. Dünyanın bir yıl içerisinde ürettiği karbondioksit miktarı gözönünde tutulacak olursa, bu kadar karbondioksiti okyanus derinliklerinde eritmeye çalışmak denizlerin asitlik değerini arttırarak ekosisteme büyük zarar verecek, kara parçalarının altındaki derin boşluklara gömmeye çalışmak ise bu gazların eninde sonunda, kaçınılmaz olarak yeniden dışarıya sızmasına engel olamayacaktır.

Yenilenebilir Enerji Kaynakları

Bu noktada yenilenebilir enerji kaynaklarına geliyoruz. Bunun en güzel örneği olan hidroelektrik enerjinin ciddi bir teknolojik ya da çevresel problemi olmamasına karşın, maalesef dünya üzerinde kullanılabilir potansiyelinin çok büyük bölümü zaten halihazırda kullanılmaktadır. Alternatif yenilenebilir enerji kaynakları olarak gösterilen jeotermal, rüzgar ve okyanus (gelgit) enerjilerinden ne yazık ki hiçbirinin dünya enerji gereksiniminin çok ufak bir parçasından fazlasını karşılama potansiyeli bulunmamaktadır. Genetik olarak değiştirilmiş bitki veya bakteri çeşitlerini kullanarak enerji depolamak ve bu enerjiyi kimyasal olarak kullanmak (teknik terimle biomass) ise dünyaya gereken enerjiyi sağlamak için günümüzde tarımda kullanılmayan neredeyse tüm yer yüzeyinin kullanılması anlamına gelmektedir ki bu da pek gerçekçi değildir. Zaten söz konusu çözüm olasılığı, bu bitkilere yapılması gereken bakıma harcanacak enerji gözönünde tutulduğunda ancak ufak bir net enerji kazancı getirmektedir.

Enerji probleminin henüz bahsetmediğimiz tek ve en önemli, çözüm adayı güneş enerjisidir. Güneş enerjisi yenilenebilir, sera gazı içermez ve dünyamıza ulaşan güneş ışığı insanlığın ihtiyaç duyduğunun defalarca fazlası, pratik olarak sınırsıza yakın enerji içermektedir. Elbette bu çözüm de kendi problemlerini beraberinde getirmektedir ki bunlar teknolojik niteliktedir. Şu anda elimizde bulunan güneş enerjisi teknolojileri pahalıdır ve bu yüzden ancak diğer enerji türlerinden daha ucuza geldiği yerlerde kullanılmaktadır, örneğin yazlık evlerimizde su ısıtmak gibi. Fakat varolan güneş enerjisi teknolojisini daha ucuz hale getirmenin ötesinde çözülmesi gereken sorun bu enerjiyi nasıl depolayacağımızdır. Çünkü yazlıkların aksine ev-içi ısınma en çok gece duyulan bir ihtiyaçtır, yani güneş çoktan battıktan sonra. Daha genel olarak günün sadece belli saatlerinde ve hatta sadece hava açık olduğunda yararlanabileceğimiz bu enerji türünü nasıl barajlarda su depoluyorsak benzer şekilde depolayabilecek ve gece gündüz, yıl boyunca istikrarlı bir şekilde kullanmamızı sağlayabilecek teknolojiler (güneş pili vb.) geliştirilmesi gerekmektedir. Dünyanın en önde gelen araştırma üniversitelerindeki fizik ve kimya bölümleri de bu teknolojilerin öneminin farkındadır ve bu konudaki araştırmalara bütçe ayırmaktadır fakat yine de bu çabalar tüm dünyayı ciddi ölçüde tehdit eden bir sorunun çözümünün hak etmesi gerekenin çok altında kalmaktadır. Önemli konu, güneş enerjisinin depolanabilmesi, ve sadece elektrik enerjisini değil, ısınma ve ulaşımda kullanılan diğer enerji türlerini de ikame etmesidir.

Bize Düşen Görevler

Problemi ve olası çözümlerini ayrıntısıyla irdeledikten sonra insan olarak bize düşen görevlerden bahsetmekte yarar var. Kişisel olarak, iş, eğitim düzeyi ve yaşımızdan bağımsız olarak hepimizin yapabileceği çok basit bir şey var ki o da çevremizdekilere durumun ciddiyetini anlatmak, onların da tanıdıklarına anlatmalarını sağlamak ve bu konuda politikacıların kendilerini birşeyleri değiştirmek zorunda hissedeceği kadar güçlü bir toplumsal irade oluşturmaktır. Televizyonda bir tek sahipsiz köpeğin öldürülmesini ya da bir yavru fokun avlanmasını gördüğünde üzülen ve kendini birşeyler yapmak zorunda hisseden insanların, Gelecek Nesiller - Çocuklar

binlerce, milyonlarca hayvanın, hatta hayvan türlerinin neslinin tükenmesine göz yumması kabul edilemez. Çocuğu olan yetişkinler olsun, ileride çocuk sahibi olmayı düşünen gençler olsun, kendimize şu soruyu sormamız gerekir: "Birkaç yıl daha alışageldiğim gibi yaşamak için çevreye yaptığım zararın hesabını çocuklarıma, gelecek nesillere nasıl veririm? Bu ataletim ve bencilliğimle çocuklarımı, torunlarımı ve onlardan sonra gelecek olan tüm nesilleri nasıl bir dünyada yaşamaya mahkum ediyorum?�

Küresel ısınma ve enerji problemi yirmibirinci yüzyılda insanlığın karşılaşacağı en büyük ve aşılması en zor olacak sorundur. Bu problemler ancak global düzeyde bir seferberlikle, bugün başlayarak çözülebilir, çünkü yarın bu işe başlamak için çok geçtir. Günümüze kadar, şımarık bir çocuğun sonuçları düşünülmeden her istediğinin ailesi tarafından yapılması gibi, insanlık da sorumsuzca her istediğini doğadan sonuçlarını düşünmeksizin almış, dünyanın nüfusu gezegenimizin taşıyamayacağı kadar artmış ve bugün tüm bunların sonuçları hepimizce hissedilir, inkar edilemez bir hale gelmiştir. İnsanlığın şu anda önündeki seçim bellidir, ya sorumsuzca davranmaya devam ederek bugünün gençlerinin yaşam süresi içinde iklim sistemlerini geri dönülmez biçimde değiştirerek ekosisteme ve dolayısıyla kendimize korkunç zararlar vermek, ya da nispeten yerel boyuttaki diğer tüm problemleri bir yana bırakarak, ki buna dünyadaki tüm savaşlar da dahildir, insanlık olarak olgunlaşmak, kendi elimizle yol açtığımız çevresel problemlerin farkına varmak, sorumluluğunu kabullenmek, ve nihayetinde bu sorunları gidermek için seferber olmak.

Esas soru önümüzdeki elli yıl içerisinde hepimizin hayatının değişip değişmeyeceği değildir. Esas soru dünya üzerindeki hayatın ne şekilde değişeceğidir. Gelecek nesilleri doğanın büyük ölçüde yok olmuş olduğu bir dünyada, açlık ve susuzlukla başederek, sıcaklardan korunmak için belki de yeraltında kurulması gerekecek şehirlerde yaşamaya mı mahkum edeceğiz, yoksa bugün fedakarlıklar yapmaya başlayıp, bize şu anda önemli gibi görünmekte olan yerel ve hatta ulusal problemleri bir yana bırakıp, yaşam şeklimizi değiştirecek, geleceğe yatırım yapacak ve yaptıklarımızın sorumluluğunu kabullenecek cesareti gösterebilecek miyiz? Esas soru "İnsanlık olgunlaşacabilecek mi?�dir.

Yazar: Dr. Can Kılıç / Johns Hopkins Üniversitesi Fizik Bölümü
]]> http://www.keditor.com/yazilar_149.html Küresel Isınma ve Enerji Problemi 2007'den 2008'e Medyada Yarılma Toplumda hızla tırmanan ve birçok önemli gelişmeye gebe görünen politik islam ile karşıtları arasındaki kutuplaşma hızla medya alanına da yansıdı ve iki kutuplu bir yapıya doğru evrilen medya mülkiyet...
Hızla metalaşması ve ticarileşmesi ile bir endüstri dalı olarak "ekonomik sektör" kimliğindeki medyanın bu özelliği, günümüz Türkiyesinde ikinci planda kalırken "politik-ideolojik kurum" olarak önemi ve cazibesi birincil duruma geçti. 2002 seçimleri ile Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AKP) iktidar olmasının ardından toplumsal örgütlenmesini her alanda yatay ve dikey olarak güçlendiren İslami kesim, medyada mülkiyet, kontrol alanını da hızla genişletti.

İktidarın nimetleriyle de palazlandırılan islami sermayeye satın aldırtılan medya kuruluşlarına, iktidardaki güç pekişmesinin ardından, TMSF eline geçmiş başta ATV-Sabah grubu olmak üzere diğer medya kuruluşları eklendi ve sonuçta 1990-2002 döneminin mülkiyet fotoğrafı, 2003 sonrası dönemde yerini farklı bir fotoğrafa bıraktı.

Medya mülkiyetinde mafyatik gruplar dönemi: 1990-2002

Medya mülkiyetinde mafyatik gruplar dönemi: 1990-2002

Mafyatik Finans Grupları:

Uzan Grubu(Star TV-Gazete)
Dinç Bilgin (Ciner)- Sabah-ATV
Bayındır Grubu ( BRT)
Erol Aksoy (Cine 5-Dergiler)
Ceylan Grubu (CRT-Habertürk)
Süzer Grubu (Kent TV)
las (TGRT)
Ahmet Özal-K.Yiğit (Kanal 6)

Diğerleri
Karamehmet Grubu(Akşam-Show Tv, Skytürk, Digitürk
Doğuş Grubu: NTV,Cnbc-e
Küçük Gruplar: TV 8, HBB,Flash TV
Cumhuriyet

2002 öncesinin medya mülkiyetinde, piyasanın yarısını kontrol eden Doğan Grubu bir yanda, diğer gruplar ise öbür yandaydı. Diğer kutbu oluşturanların önemli bir kısmı hem medya hem de medya dışındaki alanlarda güç kazanmak için kamu kaynaklarını yasa dışı yollardan kullanma uğraşı içindeydiler.

Bunun en bilinen biçimi bir banka sahibi olmak, banka kredilerini çeşitli alicengiz oyunları ile yandaş grup şirketlerine kullandırmak, dönemin deyimiyle hortumlamak ve bankayı ödeme güçlüğü içinde gösterip kamunun kucağına bırakmaktı.

Özelleştirmeye çıkarılan bankaları satın almak için mafyatik yöntemlere sıkça başvurulan bu dönemde, Anavatan Partisi (ANAP), Doğru Yol Partisi (DYP) gibi siyasi partilerin yönetimlerinden destek bulunarak bu hortumlama cüretkar biçimde gerçekleştirildi. Bu cüretin kaynağını da elde tutulan ya da edinilen medya kuruluşları oluşturuyordu. Bu kategorideki finans kuruluşlarının en az bir TV kanalı sahibi olduğu hatırlardadır.

Ilımlı İslam'ın Medya Bloku

Türkiye`ye 2001`de tarihinin en derin krizini yaşatan sürecin önemli halkalarından biri olan bu finansal yağma, 22 içi boşaltılmış, ödeme güçlüğüne düşürülmüş bankanın kamuya devredilmesi, milyarlarca dolarlık zararlarının da kamu borcuna, dolayısıyla halkın borcuna dönüştürülmesi ile sonuçlandı.

TMSF kontrolüne geçen bankaların portföylerindeki medya kuruluşları da haliyle TMSF`ye devroldu. Bunları TMSF ne yaptı? Star TV`yi satışa çıkardı. O günlerde AKP ile cicim ayları yaşayan Doğan Grubu, gazeteyi değil TV`yi isterim, dedi ve satın aldı.

Gazeteyi ise TMSF, Fetullah Gülen cemaatine yakın bir isme sattı. O grup, ardından 24 TV kanalını kurdu. 24`ün, bir başka batık olan Çörtük`ün BRT tv`sinin frekansını kullandığı söyleniyor.

Star gazete-24 ikilisi ile birlikte, AKP kontrolündeki medyalar Yeni Şafak-Kanal 7, Zaman-Samanyolu ikililerine eklenmiş oldu. AKP`nin medyadaki son hamlesi de Çalık`a aldırttığı ATV-Sabah ikilisi oldu. Bunun alımı için de bir yandan Bakanı Cumhurbaşkanı ile Katar sermayesinin ayağına kadar gidildi, bir yandan da büyük bir cüretle iki kamu bankasına, "kredi verin" talimatı salındı ve kredi bankalardan çıktı.

Şimdi artık ATV-Sabah, Başbakan`ın damadının CEO`luk yaptığı yandaş şirket Çalık`ın uhdesinde.

Medya mülkiyetinde siyasi İslam:2003 ve sonrası

Ilımlı İslam Medyası:

ATV-Sabah
Zaman-Samanyolu
Yeni Şafak-Kanal 7
Star- 24 Tv
Bugün, Vakit
Dolaylı olarak TRT-AA

Diğerleri:
Karamehmet Grubu(Akşam-Show Tv, Skytürk, Digitürk
Ciner Grubu: Kanal1- Habertürk
Doğuş Grubu: NTV,Cnbc-e
Küçük Gruplar: TV 8, Flash TV
Kanaltürk, ART,Cumhuriyet

Sırada başka kuruluşlar var mı bilinmez, ama AKP`nin medyadaki yayılması bunlarla kalmayabilir. Batık bankacılardan Erol Aksoy`un Show TV ‘deki yüzde 17`lik hissesine TMSF, alacağına mahsuben elkoyunca Karamehmet`e ensendeyiz mesajı da ulaşmış oldu.

AKP, bir yandan TRT`yi tepe tepe kullanırken bir yandan da doğrudan kontrol ettiği medya grupları ile ve tutabildiği kadar iktidar gücü ile medyayı sindirmeye devam edecek. Buna direnebilen direnir, direnemeyen boyun eğecek.

Laik sermaye fraksiyonu TÜSİAD`I da temsil eden Doğan Grubu, 2007 seçimleri sonrasında "milli görüş" ruhu dirilen AKP ile arasına mesafe koydukça medya alanındaki çekişme de arttı. Yeni bir mutabakat sağlanıncaya kadar, çekişme sürecek görünüyor. AKP, iktidar gücü ile Doğan`a darbeler indirmekten geri kalmıyor.

Doğan şimdiye kadar iki büyükçe darbe aldı bile. Hilton`un tadilatı ile ilgili projesi Büyükşehir`de red görünce birinci darbe yenmiş oldu. POAŞ`a Ceyhan`da rafineri izni çıkmaması ikinci darbe. Sırada Anadolu Yakası elektrik dağıtım ihalesinde ve milli piyango özelleştirmelerinde görebileceği dirsekler var. Ama onun için daha zaman var.

Diğer medya gruplarından Şahenk de elektrik dağıtım ihalesinde. Doğuş medyasına, onun için temkinli yayın talimatı gitmiş olmalı. Ya da birileri durumdan zaten vazife çıkarıyor... Şahenk de AKP`yi üzmeyecek demeçler veriyor son zamanlarda.

AKP kapatılsa bile yerine kurulacak parti ve cemaat-tarikat örgütlenmesinin siyasi mücadelesinin herhülükarda medya alanını terketmeyeceği, tersine tahkim edeceği açık. Yani, Türkiye uzun süre politik düzeyde yaşayacağı laik-antilaik görünümlü, toplumu dikine kesen ve bu arada sermaye blokunu da ikiye yaran (laik sermayenin temsilcisi olarak TÜSİAD- dinci sermayenin temsilcisi olarak TUSKON ve MÜSİAD ve kısmen TOBB) kutuplaşma ile yol alacak.

Bunun özü, çetin bir egemen sınıflar tepişmesine dönüştü aslında. Ama bu çok ayrı ve derin bir analizin konusu.

Reklam harcamaları, kriz ve medya

Bu arada, dünya krizi ve onun Türkiye`ye yansımalarının medyaya getirecekleri de var. Ekonomideki büyüme ve daralmalardan, reklam harcamaları dolayısıyla birebir etkilenen medyayı yeni bir reklam daralması ve kriz bekliyor.

2005`te 2,2 milyar YTL olan reklam harcamaları 2006`da 2,7 milyar YTL`yi, 2007`de de 3,3 milyar YTL`yi buldu. Bu, yeni seri milli gelire göre 2005-2007 yıllarında reklam harcamalarının payı

2005-2007 yıllarında reklam harcamalarının payı

reklam harcamalarının 2005`te yüzde 0,35 olan payının 2007`de yüzde 0,39`a çıkması demek.

Aslına bakılırsa, ortadaki milli gelire göre yeterince büyümeyen bir reklam pastası var. 2008 ve izleyen yıl ekonomik durgunlukla beraber bu pastanın büyüme hızı da düşecek. Önümüzdeki iki yılda , 2007`deki büyüklüğe ulaşılması bile güç görünüyor.

Bu, medyada tensikatlarla, ücretlere baskılarla yeni bir kıyımın eşiğinde olduğumuz anlamına geliyor, maalesef. Medya çalışanları, yaklaşan fırtınayı görerek bir an once sendika çatısı altında örgülenmezlerse, krizin ilk kurbanı olacaklar... Tıpkı 2001`de olduğu gibi...

Reklamlarda yeni ve ilginç olan reklamların mecralara dağılımındaki değişiklik: Reklam harcamalarında medyanın payı

Bekleneceği gibi TV`ler, özellikle dizi kuşakları aslan payını almaya devam ediyor. 2005`te 1,1 milyar YTL ile yüzde 50,7 olan TV payı, 2007`de 1,7 milyar YTL`yi ve toplamda yüzde 53 payı geçti.

Esas düşüş, payları yüzde 36`dan yüzde 30`a düşen gazetelerde. Gazetelerin kaybettiğini TV`lerin yanısıra yeni bir mecra, medya dışından gelip almış; O da açıkhava.

AKP belediyelerinin kentleri büyük bir reklam kirliliğine boğarak her duvara sıvadıkları billboardlar, onlara para akıtmanın da önemli bir yolu. Bu tabela kirliliğine özellikle kurban edilen İstanbul…

Hani 2010`da kültür başkenti olacak İstanbul var ya, işte o...

Mustafa SÖNMEZ / BIA
]]> http://www.keditor.com/yazilar_148.html 2007'den 2008'e Medyada Yarılma Denizler ve birlik ihtiyacı Geçen hafta perşembe gecesi Ali Kırca`nın Siyaset Meydanı`nda gençlerin sordukları bir soru önemliydi ve yeterince yanıtlanabildiğini de düşünmüyorum. Gençler, programa katılan 68`lilerin dağınıklığ�...

Hoş, ‘bir arada` bile sahiplenilerek ‘biz` diye konuşulsa bile, bugün yani 2008`de yaşatılan bir 68 olmayınca, bütün her şey, ‘birlik` görüntüsü de dahil anlamsızlaşmaktadır. Nitekim, az çok birbirine yakın olanların ‘grup` 68`leri de vardır. ‘Darbecilik`le, ‘Kemalizm`le, ‘gençlik ordu barışıklığı`yla, ‘Kürtlerin dışlanması`yla, ‘sosyal demokratlık`la ya da ‘parlamentoculuk`la tanımlanan 68`lerdir bunlar. Kısacası kendinden menkuldürler, bugün durulan düzen içi mevzilerden hareketle, ama geçmişteki gerçeğine yakıştırılarak tasarlanan 68`lerdir. Ama kesindir ki, bugün, ‘eski 68`lilerin tümünü ya da en azından çoğunluğunu birleştiren bir 68 olmadığı gibi, bugünün eski 68`lilerinin büyük çoğunluğu Türkiye`nin ve dünyanın hemen hiçbir temel sorunu üzerinde anlaşamamaktadır.

Gençlerin sorusu da problemlidir ama... Sorun 68 kuşağı`ndan olup, bugün farklı noktalara savrulmuş 68`lilerin birliği sorunu değildir. Gerekli olan, ezici çoğunluğu birbirinden oldukça farklı noktalara fırlatılmış eski 68`liler`in birliği değildir. Birkaç farklı nedenle böyledir. İlk olarak, biricik olduğu kesin olan, birden kesinlikle fazla olmayan 68`in temsilcisi, ‘biz 68 kuşağıyız` diyen, ama bulundukları birbirlerinden çok farklı pozisyonlarıyla, gerçek 68`in gerçek birliğini yansıtmayan eskimişliği ortada iken ‘68 kuşağı` değildir. Anlaşılsın diye birkaç örnek gerekirse, Ertuğrul Özkök`e ne denecektir? ‘68 kuşağındanım` demektedir, ‘madalya mı takılacak`tır, onun ‘kuşak`ı temsil etmesine ‘evet` denebilir mi ya da onunla da mı birleşmek gerekecektir? Ya da Hasan Cemal? Veya Cengiz Çandar? Örnekler çoğaltılabilir, ki bazıları, sadece doğum tarihleri denk düşenleri, Mesut Yılmaz`ı, AKP`li bakanları vb bile 68`li sayıyorlar.

Denizlerin kantarında tartılmak

Kimdir peki 68`in temsilcisi, sözcüsü, sembolü ya da simgesi? 68 deyince akla ilk gelen kimdir? Tartışmasızdır: Genel olarak Denizler`dir; Hüseyin`i Yusuf`uyla, Mahir`i Ulaş`ıyla, Sinan`ı Cihan`ıyla, Kaypakkaya`sı Alpaslan ve Kadir`iyle Denizler`dir. Özel olarak Deniz`dir. Ölçüt, Denizler`dir, Deniz`dir. Bugünkü düşünce ve eylemleriyle, ‘dün`e ilişkin yorumlarıyla neredeyse her biri farklı noktalarda olan eski 68`ler den ve onların ‘biz 68 kuşağıyız` iddialarından hareket edilemez, birlik sorununda. Ama hala yaşamaya devam eden ve bir türlü öldürülüp unutturulamayan Denizler`den ve Deniz`den hareket edilebilir. 68 kuşağı iddiasında olanların 68`liliğini Denizler kantarında, Deniz terazisinde tartmak tek yoldur. Hepimiz, tüm 68`liler Deniz ölçütüne vurularak tanımlanabilir.

Neden Denizler ve Deniz ölçütü gerekiyor? Çünkü bu ölçüt nettir, tartışmalı değildir. Bu ölçüt gerçektir; düzenle uzlaşmazlıktır, başkaldırıdır, devrimdir, devrimci militanlıktır, halkçılık ve halka bağlılıktır, sonuna kadar antiemperyalizmdir, can bedeli demokratizmdir, üstünlenme ve aşağılamaya yer bırakmayan eşitlikçiliktir, hak eşitliğinin benimsenmesidir. Denizler, Deniz, bu tutumları, hem düşünce hem de eylemlerinin köşe taşları yaptıkları için ölçüttürler. Bu nedenle, ‘birlik` sorununu, günümüzün 68 iddia ve yorumlarına değil, 68 gerçeğine ve tek temsiliyet hakkını elinde bulunduran Denizler kriterine, Deniz ölçütüne dayandırmaktan başka yapılacak şey yoktur. Bu, Denizler devrim ve antiemperyalizm, demokratizm ve halka bağlılık, eşitlik ve özgürlükçülük üzerinde düşünce ve eylem birliği halinde oldukları ve bugünkü 68 iddiaları türünden temel farklılıklara sahip olmadıkları için de böyledir. İkinci neden odur ki, 68, daha 68 yaşanırken bölünmüş ve bugünkü bölünmeler o günden başlamıştır. Ancak kimse her bölünmenin kötü ve olumsuz olduğunu düşünmemelidir.

Deniz`in yolu devrimde ısrarın yoludur

68 günleri, o günden bugüne de sarkan iki belli başlı olumlu bölünme ya da ayrışmaya sahne olmuş ve Denizler ölçütü bu ayrışmalarla pekişerek sağlamlaşmıştır. Birinci ayrışma; devrimle reform, devrimci ve reformcu yaklaşımlar arasında gerçekleşmiştir. Giderek işçi ve köylü kitleleri içinde yayılacak olan, devrim ve sosyalizm özlemiyle dolu devrimciler, gençliği de kitlesel olarak peşlerinden sürükleyerek, olumlu yönü işçi ve sosyalizm vurgusu yapmak olan ama gençliğin heyecanını, ataklığı ve coşkusunu, devrimci girişkenliğini kucaklayamayan pasifizmi ve çözüm ve başarıyı düzen içinde, parlamentoda artırılacak oylar ve parlamentoculukta gören TİP`ten kopmuştur. İkinci ayrışmaysa; devrimin ‘tepeden inmeci`likten, devlet katından ‘yukarıdan` müdahalelerden, beklenticiliğiyle birlikte darbecilikten koptuğu, gözlerin bütünüyle halka, ‘aşağıya` çevrildiği 69 yazında gerçekleşmiştir. Bugün eski 68`liler arasından çıkan düzen içi, ‘yukarı`dan yaklaşan, darbeye bel bağlayan sesler, eskiden, bizzat 68 günlerinden kalmadır; ama bunlar daha o günlerde aşılmış ve geride bırakılarak ilerlenmiştir. Denizler ilerlemiş, düzen içi ve darbeci beklentiler geride kalmıştır. Tekrar başa dönülemez, çare, Denizlerin aşıp ilerlediği yoldan cayılarak, yeniden bu aşılmış eğilimlerle birlikte aranamaz. Deniz`in yolu devrimde ısrarın yoludur.

Ve birliğin, ‘eski 68`lilerin birliği` olarak tanımlanamayacak olmasının üçüncü nedeni, halkın ve Türkiye`nin temel sorunlarına ilişkin sahip oldukları ciddi farklılık ve karşıtlıkların ötesinde, ihtiyaç duyulan birliğin, kişilerin ya da bir ‘kuşak`ın kendine ilişkin abartılı iddialarının birliği ya da uzlaşması olmamasıdır. İhtiyaç, Deniz`in geleceğe çıkardığı bir çağrı olan ve manifesto değeri taşıyan son sözlerinde ‘Yaşasın işçiler ve köylüler` derken vurgu yaptığı işçilerin ve köylülerin, kuşkusuz memurlar, esnaf vb de katılarak, tüm halkın birliğidir. Hüseyin`in ‘bayrağı devrettiği` Türkiye halkının birliğidir. Birleşip birleşemeyecekleri tartışması bir yana, birleşseler bile, bir araya gelmeleri, ancak halkın birliği ve birleşmesini kolaylaştırıcı bir katkıdan fazlası olmayacak 68`lilerin birleşmesine bel bağlanamaz. Ama kuşkusuz halka ve halkın birleşmesine bel bağlanabilir. ‘Birlik` dendiğinde, anlaşılması gereken, işçilerin, Türk ve Kürt halklarının birliğidir; yoksa şu ve bu grupların, kişilerin ya da fraksiyonların birliği değil. Kişiler, siyasal gruplar önemsiz değillerdir. Ama birlik sorunu, kişiler ya da grupların ihtiyaçları ve birlik ya da ayrılıkları çerçevesinde değil, halkın ihtiyaç ve talepleri çerçevesinde ve halk kitlelerinin birliği olarak ele alınabilir ve ancak böyle anlamlıdır. Denizler bu birlik uğruna canlarını hiçe saydılar. O birlik ki, ancak anti-emperyalist bir birlik olabilirdi. Tüm emperyalist kölelik zincirlerinin kırılması girişimi ve mücadelesi üzerine kurulabilirdi. Halkın ihtiyacının ulusal kölelikte olduğunu kimse iddia edemez. Kısacası Deniz`in çizdiği yol doğrudur: ‘Yaşasın tam bağımsız Türkiye`!

‘Yaşasın halkların kardeşliği`

O birlik ki, ancak demokratik bir birlik olabilirdi, demokrasi ihtiyacı ve mücadelesinin birliği olabilirdi. İfade, düşünce, sendikal ve siyasal örgütlenme özgürlükleri için mücadele birliği olduğu kadar, ulusal hak eşitliği için de mücadele birliği olarak kurulabilirdi. Emperyalizme karşı mücadele, kuşku yok ki Kürt ve Türk ve bütün milliyetlerden halkın birliği olamadan başarıya ulaşamazdı. Ancak böyle bir birlik, yine kuşku duyulamaz ki, halkların kardeşliği ve öyleyse hak eşitliğini, kimsenin kimseyi aşağılamaması ve kimsenin kesmeye üstünlük taslamamasını zorunlu kılardı. Kısacası Deniz`in çizdiği yol doğrudur: ‘Yaşasın Türk ve Kürt halklarının bağımsızlık mücadelesi`! Denizlerin temel sloganı da doğrudur: ‘Yaşasın Tam Bağımsız ve Gerçekten Demokratik Türkiye`!

Deniz`in en dar zamanında gençliğe ve halka çıkardığı manifestonun diğer çağrıları da ihtiyaç halindeki birliğin içeriği ve yönünü tanımlayıcıdır. ‘Kahrolsun emperyalizm`, kuşkusuz işbirlikçilerine karşı mücadeleyi de kapsayarak birliğin başlıca hedefini, ‘Yaşasın işçiler ve köylüler`se başlıca dayanaklarını belirtmektedir. Ve yön verici olan çağrısı Deniz`in: ‘Yaşasın Marksizm-Leninizmin Yüce İdeolojisi`! Milliyetçilik, Kemalizm ya da başka bir ideoloji değil, ama Marksizm-Leninizm.

Mustafa Yalçıner / yeniozgurpolitika ]]> http://www.keditor.com/yazilar_147.html Denizler ve birlik ihtiyacı Erke Dönergeci'ni gördüm Kasım 2006`da bir grup emekli general ve bürokratın katılımıyla ‘çağın buluşu` diye bir nane lanse edildiydi... Erke Dönergeci... Katılanların arasında eski Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vu...
Erke Dönergeci...

Katılanların arasında eski Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş da vardı...

Sonradan, bu lanse edilen ‘buluş`un ‘üfürükten tayyare` bişey olduğu söylendi...

Çoğu insana göre böyle bi buluş yoktu...

Erke Dönergeci kavramı, bi dönem bayaa bi matraklık malzemesi olarak kullanıldı...

‘Hadi len olur mu öyle şey, kendi kendine çalışan makine nerde görülmüş` diye dalgalar geçildi...

Hakkaten de kimsecikler görmedi bu Erke Dönergeci denilen zımbırtıyı...

Sonra unutuldu gitti...

Geçen gün gazetede Ahmet Kekeç`le eski günlerden bahsederken, mevzu bu Erke Dönergeci`ne geldi...

Konuştuk, gülüştük...

Ben dedim ki, ‘Abicim, iyi hoş da normalde bi buluş lanse ediliyor... Onlarca bilim adamı olması gereken yerde, onlarca general ve bürokrat vardı bu nasıl iş?..`

Eve döndüğümde Erke Dönergeci mevzuu nedense hala kafamın içinde ‘çınnn çınnn` çınlıyordu...

Yatağa yattım, bi türlü uyuyamıyorum...

Sağa dönüyorum Erke Dönergeci, sola dönüyorum Erke Dönergeci...

Uyuyamadım...

Kalktım, bi papatya çayı yaptım kendime... Beynim biraz yımışar sonra uyurum diye...

Hakkaten de papatya çayı iyi geldi...

Tekrar yattım...

Yatakta bir iki ‘dönergeç` hareketten sonra uyumuşum...

Sonra bir rüya gördüm...

Rüyama eski Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş girdi (tövbeler olsun)...

Amma rüyadaki ismi başkaydı...

Bana dedi ki, ‘Merhaba Hasan Kaçan, ben Vural Yavaş... Sen bizim makinemizle maytap geçip durdun amma hiç düşündün mü?..`

‘Neyi düşündüm mü beyefendi?..`

‘Yavrum, ortada bişey olmasa o kadar emekli general, bürokrat biraraya gelir miydik, hokkabaz mıyız biz?`

‘Rica ederim beyefendi öyle bişey söylemedim. Amma ne bileyim, o kadar zaman geçti bir nane göremeyince...`

‘Hasan Kaçan gel takıl peşime sana bişey göstericeem..`

Vural Yavaş rüyamda beni böyle hangar gibi bi yere götürdü...

Karanlıkça, küflü-paslı, ürkütücü bir yer...

İçeride gravatlı, kara gözlüklü bi takım adamlar ve üniformalı şahıslar var...

Sanki bazılarını tanıyorum da çıkaramıyorum...

Böyle, ‘biçerdöver` gibi bir makinenin etrafına toplanmışlar...

Üstünde kocaman, huniye benzer bir aparat, altında da kapaklı bir zımbırtı var...

Rüya bu, tam göremedim amma basit görünümlü, paslı puslu bişey...

(Mahallemizdeki rahmetli Oto tamircisi Numan Usta, bizim gibi veletlerle dalga geçmek için tenekeden bir alet yapmıştı. ‘Uzay dolmuşu yaptım, binin lan sizi uzaya götürücem` diyordu, biz de saf saf biniyorduk teneke kutunun içine...

Sonra ‘Usta bi yere gittiğimiz yok, hani uzay dolmuşuna binmiştik?` diye sorunca da, ‘Ulan işte dolmuşa bindirdim ya sizi enayiler` deyip kahkahayı basıyor, biz hala saf saf bakıyorduk...

İlerleyen yaşlarda ‘dolmuşa bindirme` lafının ne manaya geldiğini öğrendik amma o zamana kadar Numan Usta bizi tenekeden ‘uzay dolmuşu`na bindirip durdu ‘Bu defa tamir ettim` falan diyerekten.)

Neyse, rüyamıza dönelim, demem o ki gördüğüm alet Numan Usta`nın yaptığı teneke ‘uzay dolmuşu`ndan daha basit bişeydi... Yoksa rüyada da olsa dolmuşa mı bindiriliyordum?..

‘Baak gördün mü?` dedi Vural Yavaş...

‘Bu... Bu... Nedir bu?..`

‘Hah hah ha... İşte dalga geçtiğin Erke Dönergeci... Bu ilk modelimiz ‘Nokon!`

‘Anlamadım?`

‘Canım markaların modelleri yok mu, hani Fort-Fokus gibi, Reno-Klio gibi?`

‘Vaaar.`

‘İşte bu da Erke`nin ilk modeli Erke-Nokon`

‘Erke Nokon mu?`

‘Ne sandın!`

‘Hadi canım, bu muydu asrın buluşu dediğiniz alet!`

‘Evet bu!`

‘Beyefendi güldürmeyin beni, bu dandikten Erke-Nokon çalışıyor mu şimdik?`

‘Hem de takır takır!`

‘Nasıl yani?`

Vural Yavaş şuh bir kahkaha patlattı... ‘Gösterin şu Hasan Kaçan`a Erke-Nokon dönergecinin nasıl çalıştığını?`

Az önce bahsettiğim karanlık adamlar gariban birini alıp yukarıdaki delikten attılar, sonra dönergeçin etrafında bir halka oluşturup ‘Oooommm- Ommmm- Darrrr-Darrrr- Beee- Beee!` gibi garip ayinsel sesler çıkarmaya başladılar...

Allah sizi inandırsın makine çalışmaya başladı...

Garip seslerin ardından makinenin altındaki kapak açıldı, yukarıdaki huniden atılan gariban, alttan eli silahlı bir adam olarak çıktı... Göğsünde de Süpermen`in ‘S` gibi bi işaret vardı...

‘Bak gördün mü ürünümüzü... İşte karşında kahramanımız Samsamast!`

Valla, ne biliyim hayretlerim şaştı... Böyle bişey bilim-kurgu filmlerde olur sanıyordum...

Sonra birini daha attılar yukariki huniden, alttaki kapaktan eli bombalı silahlı göğsünde ‘Y` harfi yazan biri çıktı...

‘İşte bu da diğger bir kahramanımız Yarasin!`

Nutkum tutulmuştu...

‘Eeee sadece katil mi üretiyor bu makine?` dedim...

‘Şşşt... Ağzını topla kahraman üretiyor kahraman!` deyip lafı ağzım tıkadılar...

Sonra bi takım gazeteler getirdiler...

Eski tarihli yeni tarihli... (Rüyalarda araya birden bakşa bişey girer ya, bir an sanki Ertuğrul mayın gemisini görür gibi oldum.)

Sonra bu buruşuk gazeteleri topladılar, dönergecin üstündeki yerden içeri tıkıştırdılar...

‘Asıl şimdi bak, ne maharetleri var bu makinenin` dedi Yavaş abi...

Gene halka oldular, o garip ayinsel sesleri çıkardılar... ‘Oooom- Ommm- Paat- Kaaa Paat- Kaaa- Paat- Kaaa- Paaat!`

Dönergeç çalışmaya başladı...

Anladım ki bir tür enerji topu oluşturup çalıştırıyorlardı zımbırtıyı...

Sonra alttaki kapak açıldı...

Bu defa adam yerine kocaman kalın bir dosya çıktı...

‘Kapatma Davası` yazıyordu üstünde...

Vay beee Erke dönergeci çalışıyordu hakkaten...

Akabinde ve detayında karanlık adamlar ‘niiihahahaaa!` diye yiğrenç kahkahalar atıp beni kucakladılar, yukarıdaki delikten atmaya çalışıyolardı kiii...

Uyandım...

Hemen koşturup bi fıkaraya sadaka vereyim...

Hasan Kaçan / Star

]]> http://www.keditor.com/yazilar_146.html Erke Dönergeci'ni gördüm Heeyt var mı benden daha devletçi lan! Numunelik bir 1 Mayıs kutladık. AK Parti kapatılma davasından gereken dersi, ziyadesiyle çıkartmışa benziyor: Herrr nevi hakiki demokrat olma ihtimali musluklarını kapatma becerisi ve gerekirse (arzu edilend...
AK Parti kapatılma davasından gereken dersi, ziyadesiyle çıkartmışa benziyor: Herrr nevi hakiki demokrat olma ihtimali musluklarını kapatma becerisi ve gerekirse (arzu edilenden de fazla) itaat potansiyeli. İspatlandı.

Tahayyül edin: Devletçi Büyük Gaste bile '1 Mayıs Polis Devleti' manşetini atma fırsatını kaçırmıyor. Ay, birden işçinin emekçinin yanındaki yerlerini alıverdiler!
Bazı Yapmacık(lık) Zirveleri'ni mütemadi işgal eden köşe (vızır vızır) yazırları gibi! Yoksulluktan, yoksunluktan, emekten, zırt'tan pırt'tan düzenli aralıklarla söz edince; işte onlar böyle emekten, işçiden, yoksuldan YANA olmuş oluyorlar. Entelijansiya'nın tersine.

Moda olmadığı 'artık' halde! Ne acayip cesur yürekli, vicdanları doğru yerde, tik tak tik tak ağbiler/ablalar! Fasıl Heyeti ve Her Türlü İyi Niyet Heyeti (esasında: Tavşan Niyeti) canavarları!

DTP'lilerin elini filan sıkmayarak Valilerimiz'e yol gösteren, işçilere 'Ayak takımı!' diyerek 'Ananı da al git' tarzı 'sinirli ve fakat özü sözü bir/mert Karadenizli' karakterlemesine devam eden Sn. Başbakan.

Esasında, İçindeki Dengesiz Lümpen'e gem vuramıyor tabiatıyla. Millgörüşçü/futbolcu/imamhatipli: çok azıcık bir kazımayla, yüzünü gösteriyor.

"Avrupa'nın yüzüne bakabilelim bari" zorlamasıyla makyajladıkları 301'inci maddede diyelim; zaten herkes alt sınır olan 6 aydan cezayı yiyordu. Üst sınırın üç yıldan iki yıla çekilmesi de laf-ü güzaf'tır; Adalet Bakanı'nın iznine bağlı 'soruşturma' istemi de.

Hrant Dink, o zamanlar adı 159 olan (sonradan: Bizim Güzel) 301'imizden yargılandığında Adalet Bakanı'nın İZNİYLE başlamıştı soruşturması.

Yok: milletidir/devletidir ilaveleri de, davaaçmayısever Türkiye Savcıları'nı durduramayacak!. Türk Savcısı vazifeşinasdır!

Topyekûn kaldıramadılar; allayıp pulladılar, daha doğrusu makyajladılar 301'i.

Beni, değişikliğin geçmesi üstüne konuşmam için arayan BBC muhabirine "I am sick and tired of 301. I can not talk about it!" dedim.

Konuş konuş- bi yere kadar.

"Makyajsız çıkmam ağbi!"- Bu Topraklar'da slogan bu olmalı. Slogan BU esasında.

Tüm köşeciler, siyasetçiler, sanayiciler, catçılar curtçular bi makyajla çıkıyorlar karşımıza ve olay tamam zannediyorlar. "Çirkin siyasetçi yoktur, bakımsız siyasetçi vardır" hesabı.

Şimdi derin köşelerden derin uzlaşma kokuları yükseliyor: Kapatma Davası'nın 'yalnızca bir gözdağına' dönüşmesi için Arzulanan Uzlaşma hazırlıkları sürdürülüyor.

İktidar Bağımlısı AK Parti,ne biçim teşne zaten. Baksanıza Cemil Çiçek'in partiyi muhakkak ne kokoz uzlaşmalara 'çektiği için' EN NİHAYET görüntülerimizden silineceği ulvi ihtimali FOS ÇIKTI.

Hrant Dink'in öldürülmesinde 301'in dahli var. Cerrah'ın, Vali Güler'in, dönemdönem dönemin Adalet Bakanı Cemil Çiçek ve (o zamanlarki) İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu'nun dahli var.

Nasıl Ergenekon Çetesi'nin, Trabzon (eski) Jandarma Komutanı'nın, Trabzon (eski) İstihbaratı'nın dahli varsa, onların da BAL GİBİ dahli var.

Cerrah için Dink'in Cinayeti'nde ihmali görüldüğünden soruşturma açıldı mı, açılmadı mı? Kameralara "Yok, bana böyle bir şey ulaşmadı" demişti bıyık bıyık.

Şimdi bu feci devletsever Cerrah, Vazgeçilmez Vali Muammer Güler'le bitmez tükenmez fecaatteki icraatlarına, son 1 Mayıs Rezaletleri'ni eklemlediler.

Şahane bir CV'leri var: 'Bu İkiliye Dikkat!' Hart-yol kapasınlar; zort-meydan yasaklasınlar.

Hükümetlerinin DE inayetiyle.

Her fırsatta halkı terörize etsinler!

Bu İkili'ye olsun, şimdiki Hükümet Sözcümüz Cemil Çiçek'e olsun gözü gibi bakarak AK Parti, gereken mesajları vermediyse- Veremediyse Ergenekon Çetesi'nin yeterince üstüne gitmeyerek- "Bir,iki,üç numaralar: kimmiş bakalım Bu Dokunulmazlar?" demeyerek yeterince uzlaşmacı/devletçi/ben dokunmam/beni aşar ağbicim mesajını veremediyse hâlâ-

19 Mayıs'ta müthiş bir konuşmayla 'milleti kucaklaması' bekleniyor T. Erdoğan'ın. Devletinin kucağından, milletini kucaklaması.

Belki bayrağı öper, bir şiir okur, şakır şukur ağlayarak

Emine Erdoğan'ın vakkohakkoguccicucci eşarbını başından çekiverdiği gibi, yerine ipekten dokunmuş bayrağımızı dolayıverir.

Onlar rahat. Millet rahat.

Derin rahat. Ordu rahat.

Yargı rahat. Medyalama rahat.

19 Mayıs'ta çok çok büyük bir şovlama bekleniyor.

1 Mayıs; o zaman, iyi bir provaydı.

Genç Subaylar dahi rahatlarlar, böyle bir gelişmeyle. AK Parti'yi Derin Türk Milleti'nden ayıran türban, netice itibariyle bir teferruattır.

Cumhuriyet Gastesi'nde yazan ÖzDarbeciler dahi ağlar, eminim ağlar.

Herkesin etrafında kenetleneceği 'anti-emperyalist' sloganı da buldum: "Avrupa Birliği normlarının canı cehenneme!"

Perihan Mağden / Radikal
]]> http://www.keditor.com/yazilar_145.html Heeyt var mı benden daha devletçi lan! Cihat ve darbe: 1 Mayıs'ı anlamak Geçmiş olsun! 1 Mayıs günü İstanbul`da dayak yemiş, biber gazına maruz kalmış bütün işçilerin, öğrencilerin, siyasilerin, sendika yöneticilerinin fiziksel ve manevi acısını paylaşıyorum. Maruz kald�...
Polis şiddeti olacağını biliyorduk. Engellemeye çalışacaklarını zaten söylemişlerdi. "Ayaklar� Taksim`e girmesin diye "başlar� ellerinden geleni yapacaklarını defaten belirtmişlerdi. Ama hükümetin, İstanbul`un merkezini, Türkiye`de darbe yapılmış gibi bir manzarayla süsleyeceğini bilmiyorduk.

Askerlerin, panzerlerin gelip böğrümüze oturacağını, polisin bombaları hastanelerde patlatacağını bilmiyorduk, bilemezdik. İşçiden, yoksuldan, öğrenciden bu denli rahatsız olduklarını, antidemokratik, insanlık dışı yüzlerini bu denli pervasızca sergileyeceklerini tahmin edemezdik. Şişli-Taksim hattı kan revan içindeyken muhafazakâr basının internetten gün içinde "Sağduyu kazandı� diyeceğini insan nasıl tahmin eder?

Muktedirin net cevabı

1 Mayıs`tan önce yazdığım yazıda "Göreceğiz� demiştim, "Hükümet zalimden mi yana, yoksuldan mı?� Demiştim ki "Göreceğiz; AKP demokrasiden mi yana, yoksa kendinden mi?�

Gördük. Şüpheye yer bırakmayacak kadar net bir cevap verildi bu sorulara. Ve fakat bazıları kendi takımlarının yaptığı penaltıyı görmek istemeyen gözü dönmüş taraftarlar hesabı, yeni yalanlarını hazırladılar. Daha 1 Mayıs sabahı gazetelerinden, yeni yalanlarını, insana afakanlar bastıran yeni ‘teorinin` ne olacağını ilan etmişlerdi. Dün Zaman gazetesinin internet sitesinde en güzel ifadesini buluyordu bu saçmalık:

"Eylemciler, Ergenekon Caddesi`nden söktükleri taşlarla polislere saldırdı.�

Yeni yalan

Bu göz kamaştırıcı zekâ gösterisi ve söz oyunuyla anlatmak istedikleri şu:

"Haşmetli hükümetimiz Taksim`de bir provokasyon olacağını biliyordu. Zavallı işçiler akılları böyle şeylere ermediği için, başta kahraman Tayyip Bey olmak üzere yılmaz hükümetimiz, onları kendilerine karşı bile korudu. Hükümetimizi devirmeye çalışan ve daha henüz ne olduğunu kimsenin anlayamadığı Ergenekon örgütü işçileri de hedef alıyordu.�

Adım gibi eminim, yarın ve önümüzdeki günlerde bu şaheser meşrulaştırma harekâtını daha nadide örnekleriyle de izleyeceğiz. Ve dün söyledikleri gibi tekrar edecekler:

"Sağduyu kazandı!�

Darbenin gürbüz çocuğu

Sağduyu ne? İstanbul`un hapishaneye çevrilmesi. Sağduyu ne? Önceki günkü yazıda da söylediğim gibi, AKP`nin darbenin en gürbüz çocuğu olarak, saflarını devletin şiddetini kullanarak yoksula ve emekçiye karşı sıklaştırması. Sağduyu ne? Fethullahçıların büyük oranda ele geçirdiği söylenen polis teşkilatının, askerle birlikte, haklarını isteyen emekçilerin üzerine çullanması.

Şimdi daha iyi anlaşılıyordur herhalde söylemek istediğim:

Türkiye`de demokrasi değil ‘şirketokrasi` istiyorlar. Durmadan namaz kılıp şükreden işçiler ve keyiflerine bakan Müslüman zengin istiyorlar. Sadece daha çok tutuculaşmamızı değil, aynı zamanda sesimizi de hiç çıkarmayalım istiyorlar.

Cihat-darbe, ortaya karışık

Dün olan şudur:

AKP`nin ne olduğu, Türkiye`yi nereye götürmek istediği ortaya çıkmıştır. AKP`nin ne orduyla ne faşizmle bir sorunu vardır. Dün Taksim`de özenle hazırlanan fotoğraf bunu göstermektedir.

1 Mayıs 2008`le birlikte AKP`nin de kendi derin devletini yarattığı ortaya çıkmıştır. Artık bir değil, iki derin devletimiz var. Görülmüştür ki, işçilere karşı tek provokasyon bizzat AKP hükümeti tarafından hazırlanmıştır.

AKP dün Taksim`de kendilerini desteklemeyenlere karşı nasıl bir ‘cihat` uygulayacağını göstermiştir. İktidarın cerahat akan bu yüzünü tüm Türkiye`ye ve dünyaya göstermenin bedeli olarak canları yanmış insanlara bir kez daha geçmiş olsun.

Ece Temelkuran / Milliyet

]]> http://www.keditor.com/yazilar_144.html Cihat ve darbe: 1 Mayıs'ı anlamak Polis devleti, cop hükümeti, gaz vilayeti Kimse sendikalar dışındaki kimi grubun şunu bunu yaptığına dair görüntülere sığınmasın. Devleti idare eden hükümetin emrindeki kuvvetler, daha "sabah, Bismillah" DİSK Genel Merkezi'ne dahi gazla "hüc...
Devleti idare eden hükümetin emrindeki kuvvetler, daha "sabah, Bismillah" DİSK Genel Merkezi'ne dahi gazla "hücuma geçti"!

Muhtemelen büyük bir harekat planı çizilmiş; hani İstanbul'un Fethi ile İstanbul'un Düşman İşgalinden Kurtuluşu' nun ardından, Ankara ve İstanbul'daki zevat da tarihe geçsin diye:

"Kuvvetlerimizin bir kısmı ol Taksim Meydanı'nı düşman sızmasına karşı korurken, bizzat düşman kalasına da cenk edilip hepsi içeri tıkıla, gazlana, coplana."

O yüzden, en tepeden en tırnağa, en baştan en ayağa, Türkiye Cumhuriyeti Devleti ile ellişeyinci hükumatı kutlarım:

"Meydan muharebesi"nde galebe çalmakla kalmadılar, "sınıf savaşı"nı da kazandılar.

Ankara'dan İstanbul Vilayeti'ne kadar bu işe baş ve tehdit koymuş herkesi kutlarım:

AKP artık resmen "devlet" olmuştur!

Çok istediği devlet katına, tam kabul edilmediği o yüce mertebeye, "devlet töresi" nin gereklerini hem de gereksiz biçimde yerine getirerek layık olmuştur.

Bu iktidar da diğerleri gibi devlet şiddetidir, şiddet devletidir!

Lakin, artık durum ayan beyan o ki...

Memlekette demokrasi, demokratikleşme ufku, hakiki adalet; sadece darbecilere, Ergenekonculara karşı değil, bizatihi bu iktidara karşı da korunası, sakınılası, savunulası değerlerdir.

Darbeci kafasıyla değil, demokrasi yüreğiyle ve aklıyla.

İktidar yanaşmasıyla değil, her türlü güçten bağımsız bir ruhla.

"Güler" yüzlü Vali, "orantılı güç"ten bahsetmişti.

Aha orada görüntü (Habertürk'ten Mustafa Değirmenci'nin kamerası).

En üst amiri başbakanının "Ayaklar baş olursa kıyamet kopar" sözünü namus belası saymış polis kardaş, kaldırımda, yerde tek başına, evet tek başına, zaten kıvranarak, korkuyla yatan genç kızın "baş" ına, koşar "ayak" güm diye tekme çakıverdi. Arkadan bir ayak daha ve bir de cop iniverdi.

Devletin başlarının, halkın ayaklarına karşı hissiyatını beyan etmesinin ardından...

Devletin ayakları da, ayak sayılan halkın başına tekme halinde iniverdi.

Dünün, günün, bugünün, her günün mana ve ehemmiyetinin özeti o görüntüdür:

Taksim Meydanı'nı kapalı tutmak gibi şanlı bir amaç için; zaten gaz yiyip yerde yatan kızının başını resmi ayaklarıyla ve coplarıyla da döven devlet (Hoş, turist bile copladılar).

Buna hafifletici sebep bulmayın, olur mu! Buna bahane, gerekçe, "ama" bulmayın, olur mu!

Buna "iktidarsevici medya" refleksiyle makul kılıf bulmayın, olur mu!

Aslında kendisi de ücretli, muhtemelen yoksul, aşırı çalıştırılan, posası çıkarılan o polisi; yerde yatan kızcağızı bile düşman belleyip tekmeletecek, coplatacak hale getiren, barındıran, kollayan devlet ile hükümete o kız da güvenmez; ben de güvenmem!

Verimli tarım arazilerini peşkeş çekebilen, denizlerini işgalcilere sunabilen, kaldırımları ahbap çavuş şirketlerin otobüs ve minibüslerine gasp ettirebilen, Taksim'de 37 ölünün hesabını hala veremeyen, Şişli'de onca ihbara rağmen enseden kurşunlanan vatandaşını koruyamayan, tersaneden dershaneye binlerce işyerindeki hukuksuzluğa, kölelik düzenine gık çıkaramayan DEVLET, zaten kocamandı da...

Dün Şişli'yi de, Osmanbey'i de, Taksim'i de kaptırmadı...

Müjdeler olsun, DEVlet tam DEV, tam BAŞ oldu.

Hepimiz kendimizi daha aşağıda, daha küçük, daha ayak, ayakta parmak, parmakta tırnak, tırnakta kir hissettik!

Bravo Başbakan'a, bravo hükümete, bravo Vali'ye, bravo Kanije müdafaasını, Malazgirt Meydan Savaşı'nı, İstanbul'un düşmandan kurtuluşunu, bayılana gaz dağıtımını bizzat sevk ve idare eden Emniyet Müdürü'ne, bravo yere düşmüş kafaya kanun namına sıkı tekme atan "emekçi" polise. Çok büyüdüler!

Umur Talu / Sabah ]]> http://www.keditor.com/yazilar_143.html Polis devleti, cop hükümeti, gaz vilayeti Güvenlik meselesi ve 1 Mayıs İstanbul Valisi Güler, 1 Mayıs`ın Taksim`de kutlanmak istenmesi durumunda müdahale ederek dağıtacaklarını açıkladı ve konuyla ilgili olarak "İçişleri Bakanlığı ile gerekli koordine� kurulduğunu söyled...

Güler`in bu sözlerinden önce Başbakan Erdoğan`ın da "ayakların baş olduğu yerde kıyamet kopar� diyerek Taksim konusunda ısrar edenlere seslendiği biliniyor. Ve Başbakan Erdoğan, İçişleri Bakanı Beşir Atalay`ı 19 Nisan günü İstanbul Beşiktaş`taki Başbakanlık Ofisi`nde, bir gün sonra da Üsküdar`daki evinde kabul ederek 1 Mayıs`ta alınacak "önlemleri� konuştuğu basına yansımıştı. Erdoğan İstanbul`daki bu "güvenlik zirvesi� kapsamında İstanbul Valisi ve Emniyet Müdürü ile de görüşmüştü.

Görünen o ki, kendisini IMF politikalarına bağımlı hisseden Başbakan Erdoğan ve partisi, ekonomik krizin etkilerinin Türkiye`de daha fazla hissedileceği önümüzdeki dönemde, krizin faturasını emekçilerin sırtına yıkabilmek için onları şimdiden ezerek dize getirmek istiyor.

Hükümet Sözcüsü Cemil Çiçek`in, önceki gün Bakanlar Kurulu toplantısından sonra, Adapazarı`nda bir kişinin yaşamını yitirdiği son olayı hatırlatıp, bu olayın 1 Mayıs`ta bir provokasyon ihtimalini akıllara getirdiğini dile getirmesi de, hükümetin Taksim`i işçi ve emekçilere açmamak için her türlü bahaneye başvuracağının açık bir kanıtını oluşturdu.

Dönüp bakıldığında Adapazarı`ndaki olayın kendisi bile aslında, Türkiye`deki hakim güvenlik anlayışının içeriğini tüm çıplaklığı ile gözler önüne seriyor.

Daha önce de fındık işçilerine ve Ahmet Kaya tişörtü giyen inşaat işçisi Kürtlere saldırılar hakkında bugüne kadar hiçbir işlem yapılmadığı, tam tersi saldırıya uğrayan Kürtler hakkında soruşturma açıldığı biliniyor. Dolayısıyla bu yönetim anlayışının kendisi zaten, önceki günkü olayda DTP`lilerin düzenlediği etkinliğin ülkücü grubun provokasyonuna son derece açık hale getirilmesinin zeminini hazırlamıştır. Olayın alttan alta örgütlenip örgütlenmediği sorusu tabii ki ayrı mesele.

Ergenekon sanığı emekli Tuğgeneral Veli Küçük`ün Kocaeli İl Jandarma Komutanı olduğu dönemde Kürt işadamlarına yönelik olarak, Adapazarı-İzmit-Sapanca ‘şeytan üçgeni`nde gerçekleştirilen suikastler, bu tür olayların pek de öyle tesadüflere bağlı gelişmediğinin tarihsel kanıtları durumunda. Dolayısıyla Hükümet Sözcüsü Çiçek, Adapazarı`nda yaşananları, 1 Mayıs için emsal gösterirken tüm bu gerçeklerin üzerini de örtmüş olmaktadır.

Taksim`in, polis teşkilatının kuruluş kutlamalarına, pek çok şirket tarafından organize edilen konserlere, Genelkurmay Başkanlığı`nın Mehteran Bölüğü`nün gösterisine açılırken, "güvenlik sağlanamayacağı� gibi gerekçelerle emekçilere yasaklanması da, hakim güvenlik politikalarının kimler için ne anlama geldiğinin bir göstergesi durumunda.

Şu çok açık biliniyor ki, eğer istemezseniz tek bir kişinin bile katledileceğini bilseniz onun güvenliğini sağlamaz, sağlayamazsınız. Hrant Dink olayı bunun açık bir örneğidir. Dönemin bölgedeki komutanından tutun da, Trabzon ve İstanbul Emniyeti`ne kadar herkesin haberdar olduğunun ortaya çıktığı Hrant Dink katliamı konusunda İstanbul Valiliği`nin "önlem� anlayışını yansıtan önemli bir nokta var ki, onu da bu vesileyle yeniden hatırlamakta fayda var. Hrant Dink katledilmesinden bir süre önce İstanbul Valiliği`ne çağırılıp, orada bir istihbarat yetkilisi ile görüştürülerek, tehlikede olduğu belirtilmiş ve "yazdıklarına dikkat etmesi� telkin edilmişti.

Hrant Dink cinayeti, devletin "güvenlik� ve "istihbarat� birimlerinin bilgileri dahilinde gerçekleşmiş bir cinayet olarak, devletin güvenlik paradigmalarının şifrelerini de ortaya çıkarmıştır.

Osmanbey`in ortasında hakim ‘güvenlik� konseptinin bilgisi dahilinde gerçekleşmiş olan bu cinayetin sorumluları hâlâ korunuyorken, Hükümet Sözcüsü Çiçek`in ve Vali Güler`in, Taksim`de kutlanmak istenen 1 Mayıs için öne sürdükleri güvenlik gerekçeleri kimi ikna edebilir?

Burjuvazinin güvenlik anlayışının ne olduğunu, hem Dink olayından hem de bugüne kadar ki binlerce başka örnekten biliyoruz. Tam da bu nedenle bu yılki 1 Mayıs`ı Taksim`de ve her yerde, "Barış, demokrasi ve güvenli bir gelecek� talepleriyle kutlamak isteyen işçi ve emekçiler, güvenliğin merkezine halkın çıkarlarının alınacağı bir demokrasinin de gerçek temsilcileri durumundalar.

Fatih Polat / Evrensel ]]> http://www.keditor.com/yazilar_142.html Güvenlik meselesi ve 1 Mayıs Disiplin "Sezgilerime göre bu işte bir sorun var: Askerlikte, en kusursuz düzene ulaştığımız bu kurumda nasıl oluyor da her an can vermeye hazır olmak zorunda oluşumuzu normal karşılıyoruz? Nedenini, niçinini ifade...
Robert Musil 'Niteliksiz Adam'

(Çev.: Ahmet Cemal, Yapı Kredi Yayınları)

"Fabrikasyon asker üretimi, sadece bedenin şartlandırılıp yönlendirilmesiyle gerçekleştirilmeyip aynı zamanda, en az bu eğitim kadar, askere alınmadan çok önceleri başlayan ve aktif askeri hizmetten ayrıldıktan sonra da sürüp giden manevi, zihinsel seferberliğe de ihtiyaç duyar; bu ikinci olgu, günümüzde modern orduların olağan ve genel geçer karakteristik özelliklerinden birini temsil etmektedir. Kendini askeri eğitim ve yetiştirmenin zorlayıcı, karşılanması imkânsız taleplerine teslim etmeye ve bir savaşta kullanılmanın tehlikelerini göze almaya hazır ve istekli olma hali, askeri hizmeti eziyet verici, can sıkıcı bir zorlama olarak değil de kahramanca bir fedakârlık, bir yurtseverlik erdemi ve erkekliğin ispatı olarak gösterme başarısıyla doğru orantılı olarak artacaktır.

Bu bağlamda, ideolojik düzlemde homojen bir 'biz'in üretilmesi kilit rol oynar. Savaşmak, savaşı sevk ve idare etmek isteyenler, ister ulusun, ister bir dinin, isterse de etnik köken mitlerinin simgeselliğinde 'hayali bir cemaat' kurmadan bu işin altından kalkamazlar. İşte bu nedenle, ordular kolektif şiddetin etkili bir tehdit oluşturmasını sağlayan ve bu şiddeti uygulayan organizasyonlar olmanın da ötesinde ulusun büyüklüğünün ve devletin bağımsızlığının sembolik temsilidirler de.

Örneğin birliklerin resmi geçit törenlerinde olduğu gibi askeri gücün kamunun gözü önünde sahnelenmesi, bizzat askerleri de etkilemeyi hedef alan bir gösteridir. Silahların gösteriş ve pırıltısından bir şeylerin onlara da geçmesi ve hem kudretli hem de aynı ölçüde şanlı şöhretli bir makinenin parçası oldukları duygusunu paylaşmaları istenir.
Askerlerin bir vatana ihtiyaçları vardır, ama aynı zamanda da bir düşmana.

Bu nedenle zihinsel ve manevi seferberlik; bir tehdit ediliyor olma duygusu yaratma ve kin ile nefreti, dış ya da iç düşman olarak teşhis edilenlerin üzerine yönlendirme anlamına da gelir.

Askeri itaat üretiminin genel alameti farikaları arasında kendiliğinden, resmi formaliteye dayanmadan oluşan mekanizmalar da yer almaktadır. Askerlerin savaşıp savaşmayacakları ve nasıl savaşacakları, en başta hiyerarşik olmayan arkadaşlık ilişkilerine bağlıdır. Bu ilişkiler tek tek askerlere, özellikle bir muharebenin koşulları altında ortaya çıkabilecek aşırı zorluklar karşısında, hiçbir eğitim ve talim programının ve tepeden gelme hiçbir emir ve komutanın sağlayamayacağı destek ve kuvveti verir. Arkadaş grupları sadece dayanışma ve karşılıklı desteğe dayalı bir sığınma ve himaye kolektifi değil; aynı zamanda, kimileyin acımasız bile olabilen kolektife kabul ritüellerinin ve kural ihlallerinin de ortamıdır.

Savaş durumlarında kendi başına buyruk kararlarla gerçekleştirilen hunharlıklar ve şiddet uygulamaları, zorbalık ve yağmalar, üstler tarafından zaman zaman savaşta görev almış olmanın getirdiği tehlike ve zorlukların bir telafisi, bir tür tazminat olarak görülüp bunlara ses çıkarılmadığı gibi, düşmanın sivil halkının terörize edilmesi amacıyla bizzat kışkırtılsalar bile, bu tür taşkınlıklar askeri disiplin bakımından da sürekli bir tehdit anlamına gelir; çünkü bu 'çığırından çıkmış şiddeti' askerin ne zaman kendi subaylarına yönelteceği hiç bilinmez."

Perihan Mağden / Radikal

NOT: Yazımı oluşturan kısmi alıntılar Ulrich Bröckling'in 'Disiplin-Askeri İtaat Üretiminin Sosyolojisi ve Tarihi' kitabının Türkçe basımı için yazdığı ÖNSÖZ'den yapılmıştır.
AYRINTI'dan çıkan bu Ağır Kitap'ın hiç değilse, önsözünden bazı kısımları sizlerle paylaşmadan edemedim. ]]> http://www.keditor.com/yazilar_141.html Disiplin Enerji savaşı dünyanın düzenini değiştirecek Dünya yeni bir enerji savaşının eşiğinde. Günlük hayatımızı her yönüyle etkileyecek olan bu savaş için tamtamlar çalmaya başladı. İşte, gezegenimizi değiştirecek beş ana güç: Dünyada petrol fi... Dünyada petrol fiyatı yükselirken, gıda fiyatı da aynı orantıda artıyor. Bu gelişme yakın bir gelecekte dünyada benzeri görülmemiş bir servet ve güç kaymasının habercisi gibi. Güç kaymasının bir boyutunu dünya ekonomisinde üretim ağırlığının giderek Pasifik Okyanusu/Asya`ya doğru kayması oluştururken diğer boyutunu da enerji konusundaki yeni gelişmeler oluşturacak.

Yeni enerji dünya düzeninin yükselişi

Petrolün varili 110 Amerikan dolarını aştı. Gaz galon başına 3.35 Amerikan Doları (ya da daha fazla). Dizel yakıt galon başına 4 Amerikan Doları. Bağımsız tırlar yolda zorlanıyor. Ev Petrol Fiyatlarında Artış (Karikatür Philippe Tastet)

Petrol Fiyatlarında Artış (Karikatür Philippe Tastet)

ısıtma yakıtı fahiş fiyat seviyelerine çıkıyor. Jet yakıtı öyle pahalı ki üç düşük kârlı hava yolu şirketi son birkaç haftada uçmayı durdurdu. Bu tam bir son enerji haberleri tadında oldu, hepimizde, bu ülkede ve dünya çapında yaşanacak derin bir değişimin sinyalini veriyor. Herhangi birinin tahmin edebileceği gibi enerji kaynakları giderek azalıp, paylaşımı üzerindeki küresel mücadele yoğunlaşırsa daha da çok bunlardan bahsedilecektir.

Her tür enerji bir kere bollaştığından son altmış yılda dünya çapında ekonomik gelişmeyi mümkün kıldı. Bu genişleme herkesten çok Avrupa ve Pasifik`teki "Birinci Dünya� müttefikleriyle birlikte Amerika Birleşik Devletlerine yaradı. Bununla beraber, son zamanlarda eski "Üçüncü Dünya� ülkelerinden seçme bir grup - özellikle Çin ve Hindistan - ekonomilerini sanayileştirerek ve uluslararası piyasalara geniş bir mal dizisini satarak bu enerji kârlı işine girmeye çabalıyor. Bu da ABD Enerji Bakanlığı`na göre - sadece son 20 yılda %47 artışla - küresel enerji tüketiminde eşsiz bir yükseliş gösterdi.

Dünyanın başlıca enerji tedarikçileri ihtiyaç olunan ek yakıtları üretebilirlerse, bu tarz bir artış derin bir endişe nedeni olmayacaktır. Onun yerine korkutucu bir gerçeklikle yüz yüzeyiz: talep giderek arttıkça küresel enerji tedariklerinin genişlemesinde belli bir yavaşlama var. Bu kaynaklar - bugün yarın ortadan kalkacaksa da - tam olarak bitmiş değil ama küresel talebi karşılayacak kadar yeterince hızlı büyümüyor.

Artan talep, güçlü yeni enerji tüketicilerinin acilliği ve küresel enerji tedarikinin kısaltılmasıyla birleşmesi aşina olduğumuz bol enerjili dünyayı yok ederek yerine yeni bir dünya düzeni kuruyor. Bunu artan güçler / küçülen gezegen olarak düşünün.

Bu yeni dünya düzeni Çin, Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri gibi enerji zararında olan ülkelerden güç ve zenginliğin Rusya, Suudi Arabistan ve Venezüella gibi enerji fazlası olan ülkelere gelgitli geçmesiyle olduğu kadar, petrol, doğal gaz, kömür ve uranyumun giderek azaltmasındaki şiddetli uluslararası rekabetle özdeşleştiriliyor. Süreçte herkesin hayatı o ya da bu şekilde etkilenecek ve enerji zararında olan ülkelerdeki fakir ve orta sınıf tüketiciler en sert etkilenecek olanlardır. Siz içine dâhil değilseniz de çoğumuz ve çocuklarımız etkileneceklerdendir.

Gezegenimizi değiştirecek bu yeni dünya düzeninde beş ana güç vardır:

- Var olan enerji tedarikleri için eski ve yeni ekonomik güçler arasındaki yoğun rekabet: Son zamanlara kadar, Avrupa`nın, Asya`nın ve Kuzey Amerika`nın olgun sanayi güçleri enerjinin aslan payını tükettiler ve posasını gelişmekte olan ülkelere bıraktılar. 1990`a kadar Ekonomik İşbirliği ve Geliştirme Örgütü (OECD) üyeleri, dünyanın en zengin ulusları kulübü olarak dünya enerjisinin yaklaşık olarak %57`sini; Sovyetler Birliği / Varşova Paktı bloğu %14`ünü tüketti ve %29`u gelişmekte olan ülkelere kaldı. Ancak bu oran gelişmekte olan ülkelerde güçlü ekonomik gelişmeyle ve dünya enerjisinin daha büyük oranının onlar tarafından tüketilmesiyle değişiyor. 2010 yılı itibariyle gelişmekte olan ülkelerin enerji kullanım payının %40`lara ulaşması umuluyor ve mevcut eğilim devam ederse 2030 yılı itibariyle oran %47 olacaktır.

Çin tüm bunlarda kritik bir rol oynuyor. Tek başına Çinliler 2015 yılı itibariyle dünya enerjisinin %17`sini ve 2025 ılı itibariyle de %20`sini tüketecek görünüyor - o zaman bu eğilim devam ederse Çin Amerika Birleşik Devletleri`nin dünyanın lider enerji tüketiciliğini elinden almış olacak. 2004`de dünya enerji kullanımının %3.4`ünü tüketirken, 2025 yılı itibariyle %4.4` ulaşması bekleniyor. Brezilya, Endonezya, Malezya, Tayland ve Türkiye gibi hızla sanayileşen ülkelerdeki tüketimin de artmaya devam etmesi bekleniyor.

Bu artan ekonomik dinamolar kalan kullanılmamış ihraç edilebilir enerji rezervlerini elde etmek için olgun ekonomik güçlerle rekabet etmek zorunda kalacaklar. Pek çok durumda, Exxon Mobile, Chevron, BP, Total of France ve Royal Dutch Shell gibi özel enerji firmaları tarafından çok önceden satın alınmış olacak. Gereklilikten yeni rakipler Batılı "büyükler� ile rekabet için kuvvetli bir strateji geliştirdiler: devletin kendi kazançları için oluşturdukları şirketler şu anda büyük enerji üreten ulusların çoğundaki petrol ve gaz rezervlerini kontrol eden ulusal petrol şirketleriyle stratejik müttefiklik şekillendirdiler.

Çin`in Sinopec`i Chevron ve Exxon Mobile`in bir zamanlar sahibi olduğu ulusallaşmış Suudi Aramco ile Suudi Arabistan`da doğal gaz bulmak ve Çin`de Suudi petrolünü pazarlamak için stratejik bir işbirliği kurdular. Benzer şekilde Çin Ulusal Petrol Şirketi (CNPC) yoğun devlet kontrolündeki Rusya doğal gaz tekeli Gazprom ile boru hatlarını kurmak ve Rusya gazını Çin`e getirmek için işbirliği yapacak. CNPC ve Hindistan Petrol ve Doğal Gaz Şirketi dâhil bu devletin sahip olduğu firmaların çoğu bir zamanlar Chevron tarafından kontrol edilen Orinoco bölgesinin ekstra ağır ham petrolünü geliştirmek için şu an Petroleos de Venezuela SA ile işbirliği kuruyorlar. Bu yeni enerji rekabeti aşamasında Batılı enerji büyükleri tarafından uzun süre kullanılan avantajlar gelişmekte olan ülkelerden kuvvetli devlet destekli sonradan zengin olanlar tarafından yıpratıldı.

- Başlıca enerji tedariklerinin yetersizliği: Talebi karşılamak için küresel enerji sanayisinin kapasitesi daralıyor. Her türlü hesapla küresel petrol tedariki belki doruğa ulaşana kadar bir beş yıl daha genişleyecek ve düşmeye başlayacak. Doğal gaz, kömür ve uranyum muhtemelen bir on ya da yirmi yıl daha genişleyerek doruğa ulaşacak ve kendi kaçınılmaz düşüşlerine başlayacaklar. Zaman içinde bu mevcut yakıtların küresel tedariki talep edilen yüksek seviyelere ulaşamayacağını kanıtlayacak.

Petrolü ele alın. ABD Enerji Bakanlığı dünya petrol talebinin 2030 yılında gün başına 117.6 milyon varile ulaşacağı beklenirken - mucizelerin mucizesi bir şekilde - aynı zamanda tam olarak 117.7 milyon varile (doğal gaz ve kanada aşırı bozunmuş petrolü gibi yan maddelerden çıkan petrol sıvıları da dâhil) vuracak bir tedarikle karşılanabileceğini iddia ediyor. Bununla beraber, pek çok enerji uzmanı bu tahminin aşırı derecede gerçek dışı olduğunu düşünüyor. Ekim 2007`de Londra petrol konferansında konuşan Total`in şef yöneticisi Christophe de Margerie şöyle dedi; "Bana göre yüz milyon varil iyimser bir durumdur. Bu benim görüşüm değil; sanayinin görüşü ya da daha açık, dürüst konuşmayı sevenlerin görüşü ve sadece insanları memnun etmeye çalışmıyorlar."

Benzer şekilde, Temmuz 2007`de Ekonomik İşbirliği ve Gelişim Örgütü`nün bir şubesi olan Uluslararası Enerji Ajansı tarafından yayınlanan Orta Dönem Petrol Piyasa Raporu`nun yazarları da dünya petrol çıktısının 2012 yılı itibariyle gün başına 96 milyon varili bulacağı, ancak daha ötesine gitmesinin muhtemel olmadığı sonucuna vardı çünkü yeni keşiflerin yokluğu gelecek gelişimini imkânsız kılıyor.

Günlük iş sayfası başlıkları çarpışan eğilimlerin girdabına işaret ediyor: yüz milyonlarca yeni zengin Çinli ve Hintli tüketiciler ilk otomobillerini satın almak için (bazıları 2500 dolar gibi düşük bir fiyata satıyor) sıraya girdiklerinden dünya çapında talep büyümeye devam edecek; Suudi Arabistan`daki Ghawar ve Meksika`daki Canterell gibi eski "fil� petrol bölgeleri zaten düşüşte veya kısa süre içerisinde düşmesi bekleniyor; ve yeni petrol alanı keşiflerinin oranı her yıl daha da düşüyor. Dolayısıyla küresel enerji yokluğu ve yüksek fiyatlar zorluğun ana kaynağı olacak görünüyor.

- Enerji alternatiflerinin acı veren yavaş gelişimi: Atmosferde iklim değiştiren "sera gazları� takviyesini yavaşlatmak için olduğu kadar var olan yakıtların nihai yok olmasının bedelini ödemek için yeni enerji kaynakları gerektiği uzun süredir siyaset yapıcılara aşikardı. Aslında rüzgar ve güneş enerjisi dünyanın bazı bölgelerinde önemli yer kazandı. Bir dizi başka yenilikçi enerji çözümleri zaten geliştirildi ve hatta üniversite ve işbirliğindeki laboratuarlarda test edildi. Ancak dünyanın net yakıt tedarikinin sadece çok küçük bir yüzdesine katkı sağlayan bu alternatifler önümüzde duran çok yönlü küresel enerji felaketimi önleyecek kadar hızlı gelişmiyor.

Enerji Bakanlığına göre rüzgar, güneş ve su gücünü içeren yenilenebilen yakıtlar (odun ve hayvan gübresi gibi "geleneksel� yakıtlarla birlikte) 2004`deki küresel enerjinin ancak %7.4`ünü tedarik etti; biyolojik yakıtlar da başka bir %0.3`ünü oluşturdu. Bu arada fosil yakıtlar - petrol, kömür ve doğal gaz - dünya enerjisinin %86`sını, nükleer güç de %6`sını tedarik etti. Mevcut gelişme ve yatırım oranlarına dayanarak Enerji Bakanlığı şu iç karartıcı tahmini öne sürüyor: 2030`da fosil yakıtlar hala 2004`de olduğu gibi dünya enerjisinin tam olarak aynı payında olacak. Yenilenebilenlerde ve biyolojik yakıtlarda beklenen artış anlamsız denebilecek kadar çok az - sadece %8.1 - olacak.

Küresel ısınma bağlamında, imalar felaketten az bir şey değil: Kömüre güvenin artması (özellikle Çin, Hindistan ve Amerika Birleşik Devletlerinde) demek karbondioksitin küresel yayılmasının önümüzdeki çeyrek yüzyılda 26.9 milyar metrik tondan 42.9 milyar tona %59 artış göstermesi anlamına geliyor. Bunun anlamı basit. Bu rakamlar tutarsa iklim değişiminin en kötü etkilerini önleme umudu kalmayacaktır.

Küresel enerji tedariklerine sıra gelirse, imalar neredeyse korkunç. Yükselen enerji talebini karşılamak için alternatif yakıtların yoğun bir akınına ihtiyacımız olacaktır ve bu da yeni olanakların laboratuardan tam ölçekli ticari üretime hızla hareket ettiğini temin etmek için trilyonlarca dolar yoğun yatırım anlamına gelecektir; ancak üzülerek söylüyorum ki kartlarda bu yok.

Onun yerine, büyük enerji firmaları (savurgan ABD hükümetinin yardım paraları ve vergi paralarıyla desteklenerek) Alaska ve Kuzey Kutbu`ndan petrol ve gaz çıkartmak için ya da Meksika Körfezi`nin ve Atlantik Okyanusu`nun derin ve zorlu sularında araştırmak için çok pahalı (ve çevre olarak sorgulanabilir) planlara artan enerji fiyatlarından kazandıkları büyük gelirleri koyuyorlar. Sonuç mu? Petrol ürünü olmayan alternatifler acınacak derecede topallarken, (ekolojik zararla birlikte) fahiş fiyata birkaç varil daha petrol veya birkaç metre küp daha doğal gaz.

- Enerji zararında olan ülkelerden enerji fazlası olan ülkelere sabit bir güç ve zenginlik göçü: Kendi enerji ihtiyaçlarını karşılayıp ihracat için önemli fazlalıkları tedarik edecek kadar yeterince petrol, gaz, kömür ve uranyumu olan (ya da bunların birleşimi olan) belki hepsi bir düzine kadar eden birkaç ülke var. Bu tür ülkelerin önemli enerji tedarikinde kendilerine bağımlı olan enerji zararında olan ülkelerin geniş havuzundan artarak kazanç çıkarabilecekleri şaşırtıcı değil. Başlıca mali yapıda olan bu kazançlar lider petrol üreticileri tarafından biriktirilen petrolden kazanılan dolar dağları haline gelecek ancak aynı zamanda siyasi ve askeri ayrıcalıkları da içerecek.

Petrol ve doğal gaz bağlamında büyük enerji fazlası olan devletler iki grupta sayılabilir. On petrol zengini ülke dünyanın bilinen rezervlerinin %82.2`sine sahip. Önem sırasına göre bunlar: Suudi Arabistan, İran, Irak, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Venezüella, Rusya, Libya, Kazakistan ve Nijerya. Doğal gaz sahipliği daha da konsantre. Rusya, İran ve Katar olmak üzere üç ülke dünya tedarikinin %55.8`ini barındırıyor. Bu ülkelerin hepsi küresel enerji fiyatlarındaki dramatik artışta kazanç sağlamada ve potansiyel müşterilerinden önemli saydıkları siyasi ayrıcalıklar elde etmede gıpta edilecek durumdalar.

Tek başına zenginliğin geçmesi zaten akılları ürkütüyor. Petrol ihraç eden ülkeler 2006`da önemli ülkelerden tahmini 970 milyar dolar topladılar ve 2007 için hesaplandığında çok daha fazla olması bekleniyor. Bu dolarların önemli bir bölümüyle yen ve eurolar devlet zenginlik fonlarına (SWF) yatırıldı, petrol ülkeleri tarafından büyük yatırım hesapları kazanıldı ve dünya çağında değerli varlıkların elde edilmesi için yerleştirildi.

Son aylarda, Fars Körfez SWF ABD`nin ekonomisinin stratejik bölümlerinden büyük hisseler satın almak için Birleşik Devletlerdeki mali krizden faydalanıyor. Örneğin Kasım 2007`de Abu Dabi Yatırım Otoritesi (ADIA) Amerika`nın en geniş banka holding şirketi Citigroup`dan 7.5 milyar dolar aldı; Ocak ayında Citigroup 12.5 milyar dolar değerinde daha büyük bir hisseyi Kuveyt yatırım Otoritesine (KIA) ve Suudi Arabistan`dan Prens Walid bin Talal da olmak üzere pek çok Orta Doğulu yatırımcıya sattı. ADIA ve KIA`nın yöneticileri Citigroup ve diğer ABD bankalarında ve şirketlerinde yeni elde ettikleri hisseleri ABD ekonomik ve dış siyasetini etkilemek için kullanmaya niyetli olmadıklarında ısrar ediyorlar, ancak bu büyüklükte ve önümüzdeki on yılda daha da ivme kazanacak bir mali geçişin siyasi bir seviye formatına dönüşmeyeceğini hayal etmek zor.

Sovyetler Birliği`nin küllerinden dünyanın birinci enerji süper gücü haline gelen Rusya açısından zaten vardı. Rusya şu anda dünyanın lider doğal gaz tedarikçisi, ikinci en büyük petrol tedarikçisi ve kömür ve uranyumun büyük üreticilerinden. Bu varlıkların çoğu Boris Yeltsin döneminde özelleştirildiyse de başkan Vladimir Putin çoğunu tekrar devlet kontrolü altına aldı, hatta bazı durumlarda aşırı derecede sorgulanabilir yasal paralarla.

Daha sonra bu varlıkları petrol ve gaz tedariki için kendine bağımlı Rusya`nın muhitindeki eski Sovyet cumhuriyetlerine rüşvet vermek veya onları baskı altında tutmak için kampanyalarında kullandı. Avrupa Birliği ülkeleri bazen Putin`in taktiklerinden kaygılarını ifade ediyorlar ama onlar da Rusya`nın enerji tedarikine bağımlılar ve dolayısıyla Avrasya`da artan Rusya gücünü konumlandırmak için protestolarını susturmayı öğrendiler. Rusya`yı yeni enerji dünya düzeni için bir model olarak düşünün.

- Artan ihtilaf riski: Tarih boyunca güçteki büyük geçişler normalde hep şiddetle birlikte geldi -bazı durumlarda şiddetli karışıklıklar çok uzadı. Ya gücün zirvesindeki devletler imtiyazlı durumlarını kaybetmeyi önlemek için mücadele ediyorlar ya da meydan okuyanlar zirvenin üstündekileri devirmek için savaşıyorlar. Peki, bu şimdi olacak mı? Enerji zararında olan devletler enerji fazlası olan devletlerin petrol ve gaz rezervlerini zorla çekip kontrollerinden almak için kampanyalar başlatacak mı? George W. Bush yönetiminin Irak`taki savaşı bu tür bir teşebbüs olarak ya da enerji zararında olan ülke rakipleri arasından bazılarını elemek için olduğu düşünülebilir.

Modern savaşın yüksek maliyetleri ve riskleri iyi biliniyor ve enerji problemlerinin askeri araçlarla değil en iyi ekonomik araçlarla çözülebileceği yaygın bir görüş. Buna rağmen, büyük güçler enerji için küresel mücadele de avantaj kazanmak için çabalarında askeri araçları uyguluyorlar ve kimse bu konuda aldatılmamalı. Bu çabalar istenmeyen gerginlik ve ihtilafa götürmek için kolayca yeter.

Enerji kazanımında göze çarpan askeri araçların kullanımından biri başlıca enerji ithal eden devletler tarafından başlıca tedarikçilerine silah ve askeri destek hizmetlerinin açıkça görülen düzenli transferidir. Örneğin, hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Çin, Afrika`da Angola, Nijerya ve Sudan, Hazar Denizi bölgesinde Azerbaycan, Kazakistan ve Kırgızistan gibi petrol üreten ülkelere silah ve donanım göndermeye başladı. Amerika Birleşik Devletleri ülkenin petrolünün çoğunun üretildiği Nijerya`nın önemli Nijer Deltası bölgesinde silahlı başkaldırıyı zapt etmeye özel vurgu yaptı; hem Güneyde hem de Dafur`da ayaklanmalarla tehdit edilen Çin yönetimindeki petrol işlerinin olduğu Sudan`a Beijing silah yardımı vurgusu yaptı.

Aynı zamanda Rusya da Hazar Denizi bölgesinde ve Fars Körfezinde başlıca petrol ve gaz üreten bölgelerde etki kazanma çabalarında silah transferlerini araç olarak kullanıyor. İsteği kendi kullanımı için enerji elde etmek değil, başkalarına enerji akışına hâkim olmaktır. Özellikle Moskova Orta Asya gazını Gazprom`un geniş boru ağı aracılığıyla Avrupa`ya naklinde tekel olmak istiyor; aynı zamanda doğal gaz ticareti üzerinde Rusya`nın kontrolünü sabitleyerek İran`ın büyük gaz bölgelerini kullanmayı istiyor.

Elbette tehlike bu tür çabaların zamanla artıp bölgesel silah yarışlarını teşvik edecek, bölgesel gerilimi kötüleştirecek ve çıkan herhangi bir yerel ihtilafta büyük güç karışması tehlikesini arttıracaktır. Tarih bu tür yanlış hesapların kontrol dışına çıkan savaşlara götürdüğü pek çok örnekle dolu. Birinci Dünya Savaşına götüren yılları düşünün. Aslında bugün Orta Asya ve Hazar pek çok etnik rahatsızlıkları ve büyük güç rekabetleriyle 1914`e götüren yıllardaki Balkanlara benzemekten fazlasını taşıyor.

Bunun götürdüğü sonuç basit ve sade: bildiğiniz gibi dünyanın sonu. Şu anda girdiğimiz yen enerji merkezli dünyada petrolün fiyatı hayatlarımızı ve gücümüzü küresel dağıtım kontrolünü elinde tutanların hakimiyetine bırakacak.

Bu yeni dünya düzeninde enerji hayatımıza yeni yollarla ve günlük temelde hükmedecek. Ne zaman ve ne amaçla arabalarımızı kullanacağımızı; termostatlarımızı ne kadar yüksek (ya da alçak) açacağımızı; ne zaman, nereye seyahat edeceğimizi ya da hatta edip edemeyeceğimizi; giderek ne yediğimizi (pek çok et ve sebzenin fiyatı petrol fiyatından etkileniyor); bazılarımız için nerede yaşayacağımızı; bazılarımız için hangi işlere gireceğimizi; hepimiz içinse ne zaman ve ne şartlar altında savaşa gideceğimizi ya da savaşa götürebilecek yabancı karışıklıklardan kaçınacağımızı tespit edecek.

Bu bizi son bir gözleme götürüyor: gelecek Başkan ve Kongre`nin yüz yüze kalacağı en baskılı karar fosil yakıt temelli enerji sistemini iklime dost enerji alternatiflerine dayalı bir sisteme dönüşümünü nasıl en iyi şekilde hızlandırabileceği olacaktır.

Yazan: Michael T Klare (Asia Times/Timeturk)
Çeviren: Hale Akman

Michael T Klare Hampshire Üniversitesinde barış ve dünya güvenliği çalışmalarında bir profesördür ve Kaynak Savaşları (Resource Wars) ile Kan ve Petrol (Blood and Ol) kitaplarının yazarıdır. Bu yazıyı Metropolitan Books tarafından yayınlanan en yeni kitabı Yükselen Güçler, Daralan Gezegen: Yeni Enerji Jeopolitiği (Rising Powers, Shrinking Planet: The New Geopolitics of Energy) kitabına bir ön bakış olarak düşünebilirsiniz. Bu makale TİMETURK için tercüme edilmiştir. ]]> http://www.keditor.com/yazilar_140.html Enerji savaşı dünyanın düzenini değiştirecek 1 Mayıs Bir hafta sonra Dünyanın bütün ülkelerinde 1 Mayıs kutlanacak. 119 yıldır kutlanan işçi sınıfının birlik, mücadele, dayanışma günü Türkiye`de AKP Hükümeti sayesinde hala tartışma konusu oluyor. AK...

119 yıldır işçi sınıfının birlik, mücadele, dayanışma günü olan 1 Mayıs`ı "Emek ve Dayanışma Günü� ilan ediyor. AKP Hükümeti böyle ilan etti ya, artık bütün Dünya eskisi gibi tanımlamaktan vaz geçer, Emek ve Dayanışma günü olarak kutlamaya başlar 1 Mayıs`ı.

1 Mayıs`ın tatil olmasını ise ret ediyorlar. Gerekçe, bir günlük tatil ekonomiye 2 milyar dolara mal olurmuş. Sanki, her dini bayrama iki gün de idari tatil ekleyip dokuz güne çıkaran bu hükümet değilmiş gibi… Başbakan yardımcısı ise öyle bir yalan söylüyor ki, iki dakika sonra yalanlanıyor. Dünyanın hiçbir ülkesinde 1 Mayıs günü tatil değilmiş!

Taksim Meydanı gösteri alanı değilmiş! Göreceğiz bakalım bir ay sonra oyuncak gemileri buradan geçirmek için meydanı kaç saat trafiğe kapatacaklar. 6 Nisan`da Polis Günü`nde burası gösteri meydanı mıydı? Türkiye`de 2911 sayılı Kanun sadece işçilere ve muhaliflere karşı mı yürürlükte?

AKP Hükümeti`ne diyecek bir şey yok. Onlar daha ilk günden işçi düşmanı olduklarını ilan ettiler zaten. İş Kanunu ve Sosyal Güvenlik Yasasını değiştirerek, işçi sınıfının yüz yıllık kazanımlarını gasp ettiler. Asıl eleştirilmesi gerekenler, hala AKP` den işçiler lehine bir iş beklemek. AKP, dayandığı çevreleri açıkça defalarca açıkladı. ABD, AB, uluslararası tekeller, Arap Şeyhleri ve TÜSİAD, MÜSİAD… Bakın, bugün yine aynı şeyi söylüyorlar. Kapatma davası için savunma hazırlayacaklarmış, savunmayı beş altı dile çevirip bütün Avrupa ülkelerine dağıtacaklarmış. Orada ne anlatacaklar dersiniz Avrupalı patronlara? 1 Mayısı`ı tatil günü yaptık. İşçi sınıfının 1 Mayıs`ı kutlaması için olanaklar sağladık. İşçi haklarını geliştirdik. İşçilerin yaşam standartlarını yükselttik demeyecekler herhalde. Sermayenin önündeki engelleri nasıl birer birer temizlediklerini, Türkiyeli işçiyi en ucuz işçi durumuna getirdiklerini, yabancı tekellere en verimli işletmeleri bedavaya verdiklerini, ABD ve AB` nin Ortadoğu ve Kafkaslardaki çıkarları için kendilerini feda ettiklerini anlatacaklar. Bizi "süpürmelerine� fırsat verirseniz siz zararlı çıkarsınız diyecekler.

AKP artık işçi sınıfının kendilerine inanmadığını biliyor. Onun için emekçileri aldatabilir miyim acaba diye ikiyüzlü girişimlerde bile bulunmuyor. İşçi sınıfına karşı cepheden mücadele ediyor. Bu tavrı ile AKP gelmiş geçmiş hükümetler içinde en militan işçi karşıtı hükümettir.

AKP` nin yanıldığı nokta ise, işçi ve emekçilerin hükümetleri düşüremeyeceği, hükümetlerin sadece patronlar ve ABD, AB tarafından değiştirilebileceği düşüncesidir. Bu yanılgısını anladığında ise artık AKP için çok geç olacak.

Kamil Tekin Sürek / Evrensel ]]> http://www.keditor.com/yazilar_139.html 1 Mayıs Demokrasicilik oyunu ve emekçiler Türkiye`de ve benzer ülkelerde bir demokrasicilik oyunu sergileniyor. Özellikle emek mücadelesinin yükseldiği dönemlerde bu oyun daha açık görülebiliyor. İstanbul Valisi ve İçişleri Bakanı işçileri t...
İstanbul Valisi ve İçişleri Bakanı işçileri tehdit ediyorlar. "Taksim Meydanı toplantı ve gösteri alanı değildir, Taksim`e çıkılmasına izin vermeyeceğiz, Taksim`e çıkılmak istenirse müdahale edeceğiz� diyorlar.

Bu durum burjuva kapitalist sistemin, patronların çıkarı gerektirdiğinde kendi hukukunu dahi her zaman ayaklar altına almaktan kaçınmayacağının kanıtıdır.

Zira burjuva yasalarında da "Herkes yasalar önünde eşittir�, "Herkesin toplanma ve gösteri, düşünce ve ifade, örgütlenme özgürlükleri; yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı vardır� diye yazılıdır.

Ancak; futbol maçları, yılbaşı kutlamaları, polis günü kutlamaları, ırkçı-milliyetçi gösterilere açık olan Taksim Meydanı işçilere ve emekçilere yasaklanmaya çalışılıyor. Ankara`da Kızılay, İzmir`de Konak ve Cumhuriyet meydanları için de aynı uygulama yapılıyor.

Oysa, hukuksal yönden işçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü olan 1 Mayıs`ın kutlanması için herhangi bir kişi veya makamın iznine gerek yoktur. Toplanma ve gösteri özgürlüğünün kullanılması izne değil, bildirime tabidir. Bildirimin amacı ise toplanma ve gösteri özgürlüğünü kullanan topluluğun toplantı sırasındaki güvenliğini sağlamak, dışarıdan bir saldırıyı önlemek üzere gerekli önlemlerin alınmasına olanak vermektir. Yani devletin görevi toplanmayı engellemek değil, toplantının güvenliğini sağlamaktır. Bu bildirim de günlerdir basın-yayın araçları ile yapılıyor. Kaldı ki 1 Mayıs gösterisi 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasası`na tabi de değildir.

Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasası:

Madde 4- "Aşağıda belirtilen toplantı ve faaliyetler bu kanun hükümlerine tabi değildir.

b) … veya gelenek ve göreneklere göre yapılacak toplantı, tören, şenlik, karşılama ve uğurlamalar...�

hükmü yer almakta olup, bu hüküm karşısında bütün dünyada işçi sınıfının birlik, mücadele ve dayanışma günü olarak kutlanan bir günün izne tabi olması olanaksızdır. Aksi halde milli ve dini bayramlar dahil olmak üzere her türlü toplantı ve gösterinin izne tabi olması gerekir ki, böyle bir sistem ise demokrasi değil ancak "faşist diktatörlük� olabilir.

AKP Hükümeti Taksim`den vazgeçilmesi karşılığında 1 Mayıs`ın resmi tatil ilan edilmesi ihtimalinden söz ediyor. Meclis`te 1 Mayıs`ın resmi tatil ilan edilmesi için DTP milletvekilleri ve İstanbul Milletvekili Ufuk Uras tarafından verilmiş bir yasa önerisi var. AKP, CHP ve diğer partiler eğer samimi iseler, bu teklifi 1 Mayıs`tan önce yasalaştırsınlar.

Bu tartışmaların ve faşizm sevdalısı yöneticilerin etkisizleştirilmesinin tek güvencesi, işçi sınıfının birleşik gücüdür. Sınıfın örgütleri olan sendikaların yapmaları gereken de bellidir. Belediye-İş, TÜMTİS vd. sendikaların yaptığı gibi toplusözleşmelere 1 Mayıs, 8 Mart gibi günlerin ücretli izin olarak kabul edildiğine dair hükümler konulmalı ve bu günlerde işçiler kitlesel olarak alanlara çıkarılmalıdır.
1 Mayıs`ta tüm işyerlerinde kutlamalar yapılarak bulunulan kentlerin alanlarına çıkılmalıdır. 1 Mayıs`ın resmi tatil ilan edilmesi de, alanların emekçilere açılması da sınıfın birleşmiş gücü ile sağlanabilir.

1 Mayıs günü işçilerin ve emekçilerin tüm kentlerde diledikleri alanda birlik, dayanışma ve mücadele günlerini kutlamaları hem meşru, hem de hukuka uygundur. Bu kutlamalara yönelecek her türlü müdahale ise gayrimeşru ve hukuk dışı olacaktır. Müdahale konusunda talimat verecek olanlar da, müdahaleyi fiilen gerçekleştirecek olanlar da açıkça suç işlemiş olacaklardır. Emekçilerin bu türden müdahalelere karşı meşru direnme hakları vardır. Faşizm heveslisi yöneticiler gecikmeksizin hukuka uygun açıklamalar yapmalı ve gerilim yaratma eğiliminden vazgeçmelidirler.

Emperyalist egemenliğin yıkılarak halk egemenliğinin yaşam bulduğu, işçi sınıfı ve emekçi halkımızın refah, mutluluk, barış ve kardeşlik içinde yaşayabileceği, tam bağımsız demokratik Türkiye`nin ve demokratik halk iktidarının inşasına katkı sunması dileğiyle, tüm emekçilerin Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı ve Birlik, Mücadele ve Dayanışma Günü 1 Mayıs kutlu olsun.

Hasan Hüseyin Evin / Evrensel

]]> http://www.keditor.com/yazilar_138.html Demokrasicilik oyunu ve emekçiler Çocuk, Televizyon ve Şiddet Kitle iletişim araçlarının saldırganlık ve şiddet olaylarının ortaya çıkmasında ve artmasında bir payının bulunup bulunmadığı, varsa derecesinin ne olduğu tartışma konusudur. Artan şiddet olayları ...
Kitle iletişim araçları kanalıyla kamuoyuna yansıtılan iletilerde yer alan şiddet ile şiddet konusu davranışlar arasında bir nedensellik var mı sorusunu irdelemeye amaçlayan araştırmamızda ilk olarak şiddet kavramının farklı tanımlamalarına yer verilmiştir. Sonra televizyondaki özellikle de çizgi filmlerdeki şiddet ele alınarak çocuklar üzerindeki etkisi incelenmiştir. "Pokemon� çizgi filmi örnek olay olarak verilmiştir. Araştırmada literatür incelemesi ve içerik analizi yapılmıştır.

Şiddetin Tanımı

Şiddet bireysel ve toplumsal bir olgu olarak psikolojik, sosyo-kültürel ve sosyo-ekonomik boyutlar ile kitle iletişim araçlarında yer alırken söz konusu araçlarda yer verilen şiddet unsuru da toplumsal yaşamda yansımasını bulmakta ve toplumsal yaşamı etkilemektedir. Bu kapsamda realiteden medyaya karşılıklı bir etkileşim söz konusu olmaktadır.

İnsanın doğasında mevcut bastırılmış bir davranış biçimi olan şiddet sözcüklerde sert, katı davranış; azarlamada ve cezalandırmada aşırı gitme; inandırma ve anlaşmaya varma yerine kaba kuvvet kullanma şeklinde tanımlanıyor. Oxford English Dictionary`de "anlamın çarpıtılması� ve "tutkulu davranışlara ya da dile başvurma� da şiddet kapsamında değerlendirilmiştir. Ayrıca insanın kendisine yönelttiği şiddet eylemi olacak "intihar� ve bunun medyada veriliş biçimi ayrı bir değerlendirme konusudur.

Erol Mutlu`ya (1997) göre şiddet en geniş haliyle saldırganlıkla bağlantılı bir davranış biçimidir. Bu anlamda şiddet, bir nesne ya da kişiye doğru yönlendirilmiş, yönlendirilişi kişinin istemediği ve o kişiyi tahrik edici, yıpratıcı bir eylemi, kimi zaman da eylemden kaçınmayı veya eylemsizliği içerir. Bu anlamda fiziksel anlamdaki her türlü saldırı şiddet tanımı unsurları arasında yer alırken fiziksel olmayan kimi sözlü davranışlarda bu tanım kapsamına girer.

Şimdi bu tanımları daha somuta indirgeyerek şiddetin kitle iletişim araçlarındaki kullanımına bakalım:

Çocuklar, gençler, yetişkinler, şiddet içeren olayları şu ya da bu şekilde yaşıyorlar. Şiddet hayatın her yerinde var. Ve tabi ki hayatın bir parçası olan televizyonda da...

Şiddeti tartışırken en geniş anlamda iletişimin var olan tehlikelere ilişkin algılarımızı nasıl biçimlendirdiğine ve gündelik drama biçimindeki şiddetin yaşantımızda oynadığı role eğilmekten kaçınamayacağımıza kuşku yoktur. Göstergeler yoluyla fiziksel şiddetin yoğun biçimde işlendiği filmler, diziler, reality showlar, haber programları eğer bireyleri fiziksel şiddete itiyorsa içerdiği şiddet toplumun ilgisini çekmektedir. İçinde bulunduğumuz zaman dilimi ve toplumsal yaşam biçimlerinde şiddet çok iyi bir eğlence. İzleyiciler bu tür programlardan hoşlanıyorlar ki bunları izliyorlar. Yoksa ellerindeki en güçlü silahı kullanırlar ve televizyonların düğmelerini kapatırlar. Ancak göstergesel şiddet çoğunlukla "gizli� ve "kibar� biçimde karşımıza çıkmakta ve ayrımına varmadan bireyler üzerinde olumsuz etkiler yaratmaktadır. Buna rağmen şiddeti içeren programlar filmler, çizgi filmler televizyon istasyonlarına iyi para kazandırıyor. Özellikle ticari televizyonların temel amacı kar elde etmekse bu televizyonlar da işin gereğini yapıyorlar. Şiddet filmleri de para kazandırıyorsa ve ilgi çekiyorsa bu ilgiyi haberlere ve haber programlarına taşımak rayting açısından televizyonlarca uygulanan doğru bir yaklaşım olabilir. Örneğin Taner Ay (1994) bu konuda şunları ifade etmektedir: "Kapitalizmin içine düştüğü bir iflas çukuru olan bu sessiz çoğunlukla (yeni kitleyle), sadece şiddet aracılığıyla ilişki kurulabilmektedir. Bunun için televizyonların haber programlarına bakmak yeterlidir.

Televizyon, insanları nefret, kin ve hırsla doldurmaktadır. Haberler, reality showlar, filmler, diziler, hatta çizgi filmler yaşamın en büyük gerçeğini, ölümü, insanlara pazarlamaktadır. Haber adı altında, habercilik adı altında şiddet canlandırılarak satılmaktadır. Oğlu ölümle pençeleşen babanın yüzündeki anlamı yüreğimizde duymaya, 13 yaşındaki kızı tecavüze uğrayan kadının utancını yorumlamaya olanak bulamaz durumdayız. Bu acı, hüzün, duygu yüklü haberlerin hemen arkasından gelen, yaşamın gülünç anlarına doyasıya gülemediğimiz gibi. Televizyonun hızına duygularımız yetişemez olmuş. Her akşam ekran karşısında izlediğimiz, yaşamın küçük kutuya yansıtılmış acı gerçeği. Farkına varmadan izliyor, düşünmeden algılıyoruz.

Haberciliğin kamusal önemi, duygusal eğlenceliklerin ön plana çıkarılmasıyla yok edilme sürecindedir.

Haber izlencesi olan reality showlar; gerçeği canlandırarak ‘gerçek haberciliği` yaptıkları savında olup da yaşananları; ürkütücü, dehşet verici, kan ve gözyaşı dolu kurgusal dramatize yöntemi ile seyirciye sunan, bu yolla seyirciyi etkileyip izleyici kitlesine dolayısıyla reklam gelirlerini arttırma kaygısının ötesine geçmeyen bu programlar, duygu pazarlamanın vahşet aşamasıdır. Bu programlar kamusal vicdan ve duygu sömürüsünü ilke edinmiş durumdadır.

Comstock (1981) kitle iletişimine ilişkin yazılara bakıldığında gerek yazılı basın gerek televizyon gerek filmlerde gösterilen şiddete dayalı öykülerin, şu şekilde yaklaşımlarla saldırganlığı dürtüleyebileceğini ortaya koymaktadır. Şiddet ne zaman ki ödüllendirilir, çekici gösterilir gerçek olur ve haklı kılınırsa; ne zaman ki şiddet yaratan, bu davranışından ötürü eleştirilmezse, kurbanını incitmeyi ya da aşağılamayı eğilim şeklinde gösterirse, basılı ya da görsel-işitsel iletişim araçları o zaman daha fazla etkili olmaktadır. Bir programın seyredilebilir olması için en ucuz yol bilindiği gibi şiddet ve cinselliği kullanmaktır. Televizyonlarımızda "Huysuz Show� gibi eğlence programları, "Söz Fato�da, "Ateş Hattı� gibi haber programlarında, "Televole� gibi spor magazinler ve "Çok Özel� gibi sosyete programlarında ve bunlara benzer yapımlarda gerek görüntülerle gerekse sözel olarak kastedilen pornografiye bolca yer verildiğine şahit oluyoruz. "Sıcağı Sıcağına�da ve haber bültenlerinde insanların ızdırapları, acıları, yaşadıkları felaketler, ölüm anları ve benzeri durumlar duygu sömürüsüne yol açacak, korku yaratacak veya izleyicileri dehşete düşürecek biçimde verilmektedir.

Çocuk ve Televizyon

Şiddet kutuları, en yıkıcı etkisini, etkiye en fazla açık durumdaki çocuklar ve gençler üzerinde gösteriyor. Şiddet onların davranışlarına, sözlerine, oyunlarına yansıyor. Çocukların 3-4 yaşından başlayarak 12-13 yaşına kadar günde ortalama 1-2 saat çizgi film izledikleri, ayrıca çocukların ve gençlerin erişkinler için hazırlanan televizyon programlarını da seyrettikleri düşünüldüğünde, yoğun şiddet bombardımanı altında kaldıkları görülür. Yapılan araştırmalar sonucunda da çocuğun saldırgan davranışları taklit ettiği belirlenmiştir. (Akarcalı, 1996)

Çocuk zihinsel süreçlerindeki özelliklerinden dolayı izlediklerini yetişkinler gibi algılayamamakta ve yetişkinlerden farklı bir biçimde etkilenmektedir. Televizyon kullanım nedenlerine bakıldığında da çocuklar ile yetişkinler arasında farklılıklar görülmektedir. Yetişkinlerin çoğu televizyonu eğlenmek amacıyla izlerken, çocuklar ise eğlendirici buldukları televizyonu dünyayı tanımak ve anlamak için izlemektedirler. Çocuklar kurmaca ve gerçek arasındaki farkı çoğu kez yetişkinler kadar kolay bir biçimde algılayamamaktadırlar. Birçok açıdan çocuklar televizyon karşısında yetişkinlere oranla daha korunmasız durumdadırlar. Olaya bu açıdan bakıldığında zararlı çıkanlar çocuklar gibi görülmektedir. Çocuklar toplumda kendi yerlerini öğrenmek amacıyla içinde yaşadıkları toplumu gözlemlemektedirler. Çocuklar bu gözleme eylemini gerçekleştirirken yetişkinlerden yeterince yardım almamakta bunun yerine televizyona yönelmektedirler. Ancak bu yönelme televizyonun çocuk davranışları üzerinde doğrudan etkili olduğunu göstermez. (Çaplı 1996)

Televizyonun şiddet eylemini dolaysız gösterme imkanı nedeniyle ABD`de 1950`lerden itibaren başlayan televizyondaki şiddet gösterimine ilişkin yapılan araştırmalarda ele alınan soru medyadaki şiddet ile toplumdaki saldırgan davranışlar arasında nedensel bir ilişki olup-olmadığıdır. Bu araştırmalar iki yönlü gelişmiştir: İlki televizyonda şiddet içeren sahnelerin miktarı ve sıklığının saptanması amacıyla yapılan içerik çözümlemeleri, ikincisi de televizyondaki şiddetin çeşitli toplum kesimleri (özellikle yaş ön planda tutularak) üzerindeki davranışsal etkisi.

J.L Singer ile D.S. Singer etki ile ilgili İngiltere`de yaptıkları bir araştırmada (1980) yatılı okulda kalan 13-16 yaş grubu çocuklar ikiye ayrılmış. Bir gruba 15 gün süreyle yalnızca komik ve sosyal programlar izlettirilmiş. İkinci gruba ise bu şiddet içeren filmler, programlar gösterilmiş. Yapılan testler sonucunda birinci grupta hoşgörü, tartışma, iletişim ve gülme düzeyi; ikinci grupta ise sözel ve fiziksel saldırganlık düzeyinin yüksek olduğu saptanmıştır.

Eron ve Heusmann