Paketten ne çıktı?

Başbakan Tayyip Erdoğan, Diyarbakır ziyaretinde “çözüm paketini” (!) açtı. Bir kez daha, Türk burjuva siyasetçilerinin politik bir soruna ekonomik paketlerle “çözüm” bulma sefilliğiyle karşı karşıyayız. AKP’nin Kürdistan siyaseti, hükümete geldiği günden bu yana, aynı doğrultudadır. “İstikrar”ı sağlama, ulusal hareketi tasfiye etme ve Kürdistan’ın yeraltı-yerüstü zenginliklerini işbirlikçi tekelci sermayeye ve emperyalistlere peşkeş çekme.

Bu doğrultunun zemini üzerinde, önceleri “Kürt sorunu yok dersen yoktur” siyasetini izledi. Sonra, gerillanın ateşkesi bozmasıyla belirlenen koşullarda Diyarbakır’a giderek “Kürt sorunu vardır ve bizim sorunumuzdur” açıklamasını yaptı. Ancak, generaller cephesinin kendisine bu sözleri yutturması fazla sürmedi.

2005’ten bugüne kadar da sömürgeci ordunun inkar ve imha siyasetinin eklentisi konumundadır. Kürtleri boğazlama ittifakında generallerin safındadır.

Erdoğan’ın açtığı pakette yer alan unsurlar, özetle, Kürdistan’da ekonomik ilhakın derinleştirilmesi, sömürgeci yağmanın tırmandırılması, asimilasyonun derinleştirilmesi içeriğindedir. Kürt sorununa çözüm olacak hiçbir yönü olmadığı gibi, kızışan ulusal savaş koşullarında uygulanıp uygulanamayacağı dahi şüphelidir.

Erdoğan;

- Diyarbakır, Antep ve Urfa’da “cazibe merkezleri”yle yabancı sermayeyi çekmeyi;

- Bölgede toprak almış bulunan tarımsal tekelleri ve büyük toprak sahiplerini sübvansiyonlarla güçlendirmeyi;

- Krediler ve özel teşvikler yoluyla Türk ve yabancı tekelleri bölgeye yatırıma, Kürdistan’ın işgücünü ucuz ve kuralsız biçimde sömürmeye çağırmayı;

- Suriye sınırındaki mayınlı arazileri temizleyerek, (emekçi köylülüğe değil) büyük sermaye gerektiren ‘organik tarım’ işletmelerine tahsis etmeyi;

- Ilısu Barajı’nı tamamlamayı, bölgedeki sulama kanalları inşaatlarının tamamlanmasını (Bu yoldan su kaynaklarının sömürülmesini hızlandırmayı) hedefliyor.

Bütün bir GAP’ın olduğu gibi, bu paketin de Kürdistan yoksul köylülüğüne hiçbir faydası dokunmayacaktır. Tersine büyük toprak sahipleri ve tarım tekelleri palazlandırılacaktır. Kurulacak kapitalist çiftliklerde tarım proletaryası sahneye çıkacaktır. Bunun uzantısı olan, gıda ürünlerine dayalı bir sanayinin kurulması, bölgede biyoyakıt üretiminde kullanılacak bitkilerin ekilmesi de mümkündür. Kürt büyük şehirlerinde alışveriş merkezleri açılacak, fabrikalar kurulması teşvik edilecektir vb.

Sosyal bakımdan paketteki en önemli madde ise “okul öncesi okullaşma”nın yüzde 50’ye çıkarılmasıdır. Böylece, asimilasyonun derinleştirilmesi ve anaokuluna taşınması hedeflenmektedir.

Erdoğan’ın paketinden çıkan yegane politik adım; TRT’den Kürtçe yayın yapılmasıyla ilgilidir. Meclis’te MHP’nin şoven çığırtkanlığı ve “PKK’ya jest yapılıyor” itirazları eşliğinde kabul edilen bu teklif, rejim bakımından bir çelişkiyi ortaya koymaktadır. Kürtçe TV yayınlarına izin var; ama sadece TRT için?! Neden özel kanallar için yok? Ve nasıl oluyor da, anayasanın değiştirilemez maddesinde “Devletin dili Türkçe’dir” (yani devlet Türkçe’den başka bir dil kullanamaz) yazan bir devletin televizyonu Kürtçe yayın yapabiliyor? Bu sorular, rejim krizinin bazı yönlerine işaret etmektedir.

Ancak her halükarda, TRT’den Kürtçe yayının da, iflas eden devlet politikalarına Kürt halkının yedeklenmesi dışında bir amacı yoktur. Kürt halkı zaten kendi televizyonunu kurmuştur ve 15 senedir yayın yapmaktadır. Kırıntı bile sayılamayacak bu adımların ne Erdoğan’ı, ne de sömürgeciliği kurtarmayacağı aşikardır.

Sosyalist yurtseverler, Kürdistan’ın su ve toprağını, insani kaynaklarını yağmalamaya, sömürgeciliği derinleştirmeye dönük bu paketin “Kürt sorununa çözüm” olarak sunulmasını teşhir etmelidir. Mayınlı toprakların emekçi köylülere dağıtılması, kuralsız çalışmaya karşı onurlu ve güvenceli iş talebinin yükseltilmesi, barajlarla Kürdistan’ın doğal ve tarihi zenginliklerinin tahrip edilmesine karşı durulması, önümüzdeki dönemin mücadele konuları arasında yer almaya adaydır.