Beijing (Pekin) 2008 sona erdi. Madalyalar paylaşıldı. Rekorlar kırıldı. Spor konusunda kim ne ektiyse onu biçti. Madalya sıralamasında hep üst sıralarda yer almasına alıştığımız ülkeler yine aynı yerlerini korudu. Çin ev sahibi olmanın ve iyi hazırlanmanın semeresini en çok altını alarak gördü. Organizasyon ve tesis anlamında geçer not aldı. Böylece dünyanın en muhteşem spor şenliği de bitti. Sporcuların kimi çok sevindi, kimi de hüsranla karşılaştı. Ama, her şeye karşın olimpiyatlarda olabilmenin hazzını en yüksek noktada yaşadılar, en azından hissettiler. 2012 de Londra da buluşmak üzere evlerine döndüler.
Bu olimpiyatlar; Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları açısından üç konuda hatırlarda kalacak iz bıraktı. Öncelikle 1972 Münih’inden beri kırılamayan, bir olimpiyatta bir sporcunun en fazla altın madalya alabilme rekoru tarihe gömüldü. Birleşik Amerikalı Yüzücü Michael Phelps sekiz altınla bu onuru yakaladı. Hemen ardından bir Usain Bolt fırtınası izlendi. 100 ve 200 metrede hem rekorlar tarih sayfalarındaki yerini aldı, hem de iki mesafede de rekor kırarak altına ulaşan ilk isim oldu, Usain Bolt.
Kısacası; bu iki sporcu oyunlara damgalarını vururken, 2008’in Michael Phelps ve Usain Bolt isimleriyle anılmasını da sağladılar.
Gelelim üçüncü boyuta: Türkiye açısından oyunlar baştan aşağıya hatalar ve hüsranlarla dolu geçti. kafilenin oluşumunda sorunlar yaşandı. Kalabalık görüneceğiz diye sakat sporcular Pekin’e götürüldü. Başarı konusunda büyük sözler verildi. Ulusumuz pembe yalanlarla umutlandırıldı. Her konuda aşırı şov sergilendi. Tabii bunca hatadan sonra yarışmalar sırasında da hezimetler üst üste geldi.
Bunlar yetmiyormuş gibi, sporun üst kademelerinde bulunanların verdiği demeçler her türlü aksiliğin tuzu biberi oldu.
Spordan Sorumlu Devlet Bakanı’ndan tutun, Gençlik ve Spor Genel Müdür Vekiline; Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Başkanı’ndan tutun, Federasyon Başkanlarına kadar kim varsa çıktı konuştu. Ve hiçbiri bu rezaleti üstlenmedi. Bu beyanatları okur ve dinlerken hayretten neredeyse küçük dilimi yutacaktım. Mübareklerin hepsi “ak sütten çıkmış beyaz kaşık.” misali hatasız. Bütün suç başkalarında. Kimi belediyeleri, kimi de Milli Eğitim Bakanlığı’nı yerden yere vurdu. Faturalar hep başka yerlere kesildi.
Sonunda da Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı da dayanamayıp olaya dahil oldu. Bir kişinin sekiz altın madalya almasıyla bir ülkenin bir altın madalya almasını kıyasladı. İşin garibi bu kıyaslamayı hangi mantıkla yaptı onu da anlayamadık. Ardından “Spor şûrası”nı toplayacağını ilan etti. İşin başındakilerden hesap sorulacağını beyan etti.
Yukarıdaki bilgiler ışığında olay incelense korkarım suçlu “ ben” ilan edileceğim! Baksanıza sorumlu ve yetkili herkes hatayı başka yerlere yansıtmakta iyice ustalaşmış.
Şaka bir yana işin en acı tarafı da bence bu aymazlıktır. Ülkenin her şeyini yönetmeye talip olmuş ve bu erki eline geçirmiş insanların faturayı başka başka yerlere kesmeye hakkı yoktur. Bugün iktidarda bulunan partinin programında “spor” ne kadar yer tutmaktadır? Keza hükümet programında “spor” ne kadar ve ciddi olarak ele alınmıştır? Ülkenin kaç ilköğretim okulunda “spor salonu” vardır? Kaç öğretmen “ders ücreti” alabilmek için “Beden Eğitimi” dersine girmektedir? Spor teşkilatında kaç tane gerçek anlamda “uzman” görev almaktadır? Ne kadar “alaylı,” sözüm ona eğitmen, çocuklarımızın beynini yıkamaktadır?
Böyle yüzlerce soruya yanıt bulamadığımız sürece; uluslararası arenada başarılı olmayı umut etmemiz ve buna inanmamız komiklikten, saflıktan veya cinlikten öteye gidemez.
Bu nedenle; birbirimize çamur atmaktan, ahbap çavuş ilişkileriyle iş yürütmekten vazgeçelim.
Sorunları çözmenin yolu da; doğru, bilimsel ve istikrarlı bir “spor politikası” oluşturmaktan geçmektedir.
Haberler
Yukarı çık